Kara Kış Şiiri - Kadir Özlü

Aynalarca gönlüm pek ovalı bilinir,
Bilmez cihan; benim en gerçek yokuşumsun.
Çıksam yoluna yer yarılır, gök delinir,
Herkesin Bahar'ı benim kara kışımsın.

Bütün mevsimlerin ardı hep sana çıkar,
Tüm yolların sonunda çatık kaşların var,
Bilmezsin benim vaktim hep geriye sarar,
Sen, benim tam on sekizinci yaşımsın.

İnsan solur nefesi, soluyarak solar,
Solar çünkü kaburgası aşk ile dolar,
Erinmeden ömür tarlasından gün yolar,
Sen, özgürlüğe saldığım ecel kuşumsun.

Oysa aşk suyunun öz kaynağı sendendi,
Her zerrem çekinmeden gölgende dinlendi,
Düşen omuz senden değil elbet bendendi,
Sen, savrulurken tutunduğum eşimsin.

Şimdi dillense keşke kalbim yarım yama,
Dokunsa zihnin karmakarışık dünyama,
Her cümlemde bulsan da fakat, lakin, ama,
Sen varım, sen yoğum, sen düşüm, tek işimsin.

Beşer şaşar, insan düşer, sırtlar çileyi,
Aşkla kim yürümüş de bükülmüş bileği?
Sükûnet olsa da yüreğimin dileği,
Sen, son savaşıma erkekçe dalışımsın.
Herkesin Bahar'ı benim kara kışımsın.