Gövde nedir bilmeden,
Gölgesine tapan var.
Gerçeğine ilmeden,
Ondan ilah yapan var.
Şirkine şirk ekleyip,
Düşürenler düşenle, acımasız oynuyor,
Bir değil, bin değil ki, hangisini saymalı?
Ne biçim insanlar ki, umuda yer koymuyor,
Bedeni de terk edip, candan bile caymalı,
Bunca açlar içinde, toprak bile doymuyor.
Aşısız bedende, ürer mikroplar,
En sinsi virüsler, zübdeli çete.
Başına bir sürü, serseri toplar,
Şaklaban, şarlatan, züppeli çete.
Giriftar olmuşum, çileyi aşka,
Her belası beni, handan ediyor.
Damarımdan bile, akışı başka,
İlikten, kemikten, kandan ediyor.
Şeytan tuzak kurdu, benliğim pusu,
Sonbahar da, ansız gelen bu sevda,
Beni sana, bağlamaz mı canikom.
Bedenimde, yüreğimde, kor peyda,
Can evimi, dağlamaz mı canikom.
Kış gelmeden, gönül dağı buzlarken,
Çaresi olan dertler, boş yere çare bekler?
Bunun adı muhannet, mihnete sataşmaktır.
Çare bile çaresiz, umuda umut ekler,
Bunun adı varlıkta, yoklar boydan aşmaktır.
Garibin yüzü gülmez, her kapıdan kovulur,
Bir hâlden bir hâle, kaçıncı sefer,
Ölüm yolcusuyum doğduğum zaman.
Makamım kulluktur, rütbemse nefer,
“Elest” nidasını duyduğum zaman.
Beşeri zaaflar başa gelince,
Dua râzı etmek,râzı olmaktır,
Fiilin zâhir’e çıktığı zaman.
Dua niyâz ile Namaz kılmaktır,
Kulun benliğini yıktığı zaman.
Dua ibâdettir,Tevhit’in özü,
Şu güzelim dünyaya iftiralar bitmiyor,
Kimisi kahpe diyor, kimileri yalancı.
Bağrındaki her şeyi, verir yine yetmiyor,
Hâl bu ki bizler yolcu, dünya ise bir hancı.
Sevmeyen değiştirsin, yeni Dünya yaratsın!
Çok dilekçe yazdım, safi bilinç’e,
Aklıma düşürdü, kim bilir nerden?
“Aşksız dayanamaz, hiç kimse linç’e,
Geçmelisin” dedi, “canından, serden”
Girişimci ruhum, girdi kabına,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!