silopi meydan muharebesinde
anzak kuşları arı burnunda tünemiş
antonakis istanbul bizim demiş
avucunu yalaması için biraz süre verilmiş
sonra üç mum yakılmış
üç gün üç gece vurmuş yurdumun askeri
Ne kadar kaçsam çıktın karşıma
Ne zaman biteceksin yoksulluk
Zehir oldun ekmeğim, aşıma
Ne zaman gideceksin yoksulluk.
Sen yıktın kurduğum hayelleri
Zihnimin eksik bölgelerinde
Bir kıpırtı uyanıyor hissediyorum
Eylül sonrası aşkları kadar canlı
Bir adı var ama bulamıyorum.
Bol keseden atıp tutma
Yola gel biraz yola gel
Boş enseye tokat vurma
Haya gel biraz haya gel.
Sen gözünü nerde açtın
Mezarımı görmeden geçen yolcu
Senide beklerim haberin olsun
Ödemekle bitmez oranın borcu
Hesap verilecek haberin olsun
Burada başlıyor gerçek hayatın
Kuşandı umudunu
Ayakları nereye götürecekse
Belkide tabiyatın tenine
Sanırım sathı yeşilliklerine
Neler fısıldadı kulağına yol boyunca ki
Baskın duygulara teslim olmuştu.
akşamdan kayboldu bekledim döner
aramaya çıkmıştım elimde fener
ortasında gecenin gölgeler oynuyordu
ihtiyar eşeği kurtmu yedi dedim
epey bir süre yürüdüm karanlıkta
sonra bir kıprtı hissettim çalılıkta
Özünü görmeye yetmez ki gözüm
Akla, kara, zamanla belli olur
Çıkmasın dilimden anlamsız sözüm
Sözümün özü, sende belli olur.
İnsan içi, bir yüzüne yansısa
Hangi ıssız kıyı, hangi yerdesin
Gittiğin yerde şimdi mutlu musun
Pişmanlık saracaktır bir gün kesin
Senden kurtuldum ya şükürler olsun.
Zaman bir cellattır, aşk bir işkence
Batmış güneşim doğmaz ki bir daha
gerekçesiz bir hayata mahkumum
Belkide son gecem çıkmam sabaha
Senelere yenik düştüm yorgunum.
Çıkması kolay değil bu buhrandan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!