Üsküdarlım rüyalarda sen varsın hayallerde sen
Yaralarda sen varsın merhemler de sen
Yine de gelmeyi bilmiyorsun sen.
Üsküdarlım yollarda sen varsın dallarda sen
Güllerde sen varsın goncalarda sen
Hep ben arayıp soruyorum
Hep ben gönlümü yoruyorum
Hep ben seni koruyorum
Yoruldum artık yoruldum
Bir daha orayıp sormayacaktım ya
Olmuyor...
NE ETTİYSEM
Yüzündeki nur ile ışığı
Sesindeki kadifeden yumuşaklığı
Sana sunduğum aşıklığı unuttum da
Ne duygularım
Ne sabır, sebat etmedi gönülde
Ve
Sana bir şiir yazdım deli kız
Duygularıma tutkularıma dair.
İlişirse gözüne bu şiirim
Bir bilsen
Sensiz geçen yıllarda
Özlemin nasıl büyüdü
Şimdi görsen tanıyamazsın
Boyu sevgini geçti.
BİRDENBİRE
Söylemedim mi sana kaç kere
Böyle karşıma çıkma diye birden bire
Yığılıp kalırsam olduğum yere
Seni benim kadar kim sevecek
BİR NİLÜFER YAŞATALIM
Yaşantımız kara kışa dönmüşken
Yeşile hasret ömür çürütürken
Gel bahardan bir gün
Bahçeden bir gül çalalım
Gün doğdu güneş açtı
Serçe kanadında sevgi ile
Uyandı tabiat bir güne daha...
Şiire durdu Ferhat Ozan.
Her can taşıyan gibi,
Yaşanılmışlığın ya da usanılmışlığın
1881 yılında Selanik te
bir çocuğun doğduğunu
Annesinin Zübeyde hanım
Babasının Ali Rıza bey olduğunu
Yetim büyüdüğünü söylediler
Adının Mustafa’lığını dediler de
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!