Mustafa İbiş Şiirleri - Şair Mustafa İbiş

Hayat bu dostum biz istesekte istemesekte,
Mezar; tam hayatın bittiği yerde,
İnsan oğlu tıpkı gül dalı gibi.
Solar gider son bahar rüzgarlarının estiğinde,
Dönüş toprağa doğru, o dönmek istemesede

Sitem etme gönül boşa,
Yazgı neyse gelir başa,
Nefsini yen dön Allah'a,
Bu hayatın sonu'da var.

Nefsine vur kelepçeyi,

ANADOLU İNSANI
1/8/2009 ·

Bir ilmiğin çeksen düşer kırk yama,
Halı böyle Anadolu insanı.
Anlatmaz derdini dosta, düşmana,

Bir ben ile uyutarak
Büyüttüler şu gençliği
Haram ile doyurarak
Yürüttüler şu gençliğ.

Gece gündüz ayrı hülya.

Eder isen cahil ile muhabbet.
Lügatın bozulur zora düşersin.
Ne kültürün kalır nede erdemin.
Dosta rezil olur dile düşersin.

Muhabbet gemisi karaya vurur,

Selam olsun can dostuma
Şükürler yüce Allaha
Muhammed, Ali aşkına
Gelin dostlar bir olalım

Sen ben değil bizler varız

Ah hayat gül biraz
unut geçmişi geleceğe bak,
faydasız geçmişe takılıp ağlamak
ömürden ömür yiyen
her günü zehir eden
o karanlık geçmişi bırak.

Doğduğunda adını hilâl koymuş annesi.
Tam ismine layıksın hilâl kaşlı hilâl kız,
Kipriklerin ok gibi öldürür bakanları,
Ay parçası gibi yüzün, hilâl kaşlı hilâl kız.

Saçların alev teli salınmış omuzuna,

KADER

Kader insan oğluna çizilen hayat yolu,
Silkinip kalkmakta var,
Eğer yazılmışsa alnına çile çekmek,
Engelsiz engelellere takılıp düşmekte var.

Geldi geliyor derken yaş geldi kırk yediye,
Nasıl geçti bu ömür bir demet gül dermeden,
Ömür sermayesini tüketmişiz boş ile,
Nasıl geçti bu ömür kıymetini bilmeden.

Her şeyin bir hesabı var,mal'ın, ömrün para'nın.