Bıraktım hislerimi boşluğa,
Sıkmakla artık yorulmuştum.
Daldım gülistan anlı bahçeye,
Yaklaştım çok zarif bir güle,
Ne suskun duvarlar dile geliyor
Ne ruhumu kuşatan hicran bir nebze kalbime sürur bahşediyor
Gün sessizliğine çekiliyor, gecem hüzünle bedelleşiyor, gözlerim hasreti biçiyor
O an ve halime ızdırap gibi saplanan kuytu bir zamanda, yadım sinemde inliyor
Ruhumun mahzunluğu neler söylüyor
Kalbim hicranın demiyle hüzün içinde göçüp gidiyor
Umutlarım hazanlaşıyor, hasret dur durak bilmiyor, çare bekleniyor
Artık sancılar fevkalade acı veriyor, gönlüm sayfalarını dürüyor ve öyle titriyor
!
Bilir misin sen
Ayrık otu neden hiç sevilmez
Ona sevgi hasredilmez, şefkat gösterilmez halde yeşermez
Can...
Ilık ılık
İnsanın tenini okşaması
Ruhuna derin bir serinlik bırakması
Kalbinin firkatinden bir ses gibi sineye ülfet sunması
Teklifsiz ve hesapsız bir şekilde muhabbetin kapısının aralanması
Niyetleri...
Zaten belliydi
Her fırsatta bahane üretti
Asıl yüzünü ve ihtirasını gizledi
En ufak bir ışık görünce ganimet bildi
Edebi, adabı, muaşereti, nezaketi hiç önemsemedi
Neyleyim şimdi baharı
Sinemde açmaya korkan hevesimle hicranı
Umut beslediğim meramı, halime geçit vermeyen zamanı
Suskunluğun katresinde manalaşan ahımı, sezgisiz ve inayetsiz bu aklı
Sesinde ve aziz nefesinde hasretini yudumladığım felahı vaktin sürurunda saklı
Kalbim hicran içinde, sessizlik ikliminde
Çareler şifa sunmuyor, ruhumun hasret çeken firkatine ve ah u elemine
Sararıp solduran dinmeyen özleminle, sabırda ki direnişim bir hüzün vecdinde
Gözyaşlarım aman vermiyor, şehrine malik olmadığım bu idrakim hangi aleminde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!