Mustafa Atiş Şiirleri - Şair Mustafa Atiş

“Solmayacaktı güllerimiz
Sözümüz vardı bizim”


Buğulanmış gözlerinle Gül Endam
Sessiz çığlıkları gömerken kalbine

Leyla aşk lügatinde sevdanın adı imiş
Mecnun da aşk odunda yanan dervişân gibi

Ülfeti istiyordum külfetini bilmeden
Aşk-ı Feveran olup yolunda seyran gibi

Üç gül büyüttüm gülzârımda;
Biri soldu, talan oldu
Biri öldü, yalan oldu
Biri kaldı, Gülhan oldu

Birinci Gül

Yüreğimdeki güliz suzan artık dilara
Muzmahil duygularım yâr fırakınla yara

İçim gülşen-i naşad, muzdarip gülzadeyim
Söyle gülfem-i aşkım hangi güle gideyim

Kays’ı Leyla, Ferhat’ı Şirin vurdu
Güller dahi küstü hep bülbüllere
Gidişinle ab-ı hayat kurudu
Yağmur gibi hasret kaldı çöllere

Vuslatı çalmayan saza döndüm ben

Hayalin gözümde canlandı durdu
Yüreğim adını hep andı durdu
Sensiz aşklar bile kanadı durdu
Yaramı görüp de sarmaz mısın hiç?

Sen gittin ardından baharlar soldu

Bir garip devranı gördük
Gülen de var, gülmeyen de
Gurbetleri tel tel ördük
Gelen de var, gelmeyen de