Mustafa Atiş Şiirleri - Şair Mustafa Atiş

Kuruyan çiçeklere
Üşüyen yüreklere


Bugün başım dumanlı Kaçkar'ın dağı gibi
Sarmış her tarafımı atmaca ağı gibi

Dün aldım haberini
Yine yalnız kalmışsın
Birçok yaran var iken
Yine yaralanmışsın

Ayrılıklar böyledir

" Sensiz yüreğim bir Kerbelâ olur
içimde binlerce Hüseyin ölür"


Ağıt yakmak, yas tutmak, aşka isyandır bugün
Deryanın balıkları vurduğu andır bugün

“Rabbiniz değil miyim?” dedi bütün ervaha
“Evet!..” dedi Ademler, ebet olan Allah’a


Bahşedilen günlerden kutlu bir Pazartesi
Türkiye’nin kalbine doğdu Nur’un gölgesi

Yaralı kuşun kanadından
Tüy tüy dökülürken umutlar
Bir gönül vazosunu
Kırmanın kolay
Onarmanın zor olduğunu
Yaşadıkça öğrendik

Gönül bu yağmur ister sinesinde toprağın
İlhamları verilir ve yeşerir tabiat
Her suyu bir vadiye, her ağacı bir dağın
Dallarda bir tomurcuk çiçek açar, öyle gel

Güneşten bir nur düşer dağların örtüsüne

Gözlerime aşina sürgün gözbebeklerin
Gül açan düşlerimde gülüşün miras kaldı
Buğulanmıştı sanki hazan olunca mevsim
Avuçlarım üşüdü bırakınca ellerin
Veda gözyaşlarıma vurgun olan yas kaldı

Sırra kadem basıp sıcak düşlere
Dalıp da huzuru buldun mu Leylâ
Gözünde parlayan o gülüşlere
Sarılıp da mutlu oldun mu Leylâ

Haftalar ayları kovaladı hep

Pandemi süreciyle insanlık hemhal olur
Covid’in serencamı Mecnun’a sual olur;

“Hangi virüs öldürür, saran mı, kemiren mi?
Akciğere inen mi, yoksa kalbe giren mi?”

Yüzün aydan güzeldi, ay seni kıskanırdı
Ben mahzen-i esrardım, sen âşikâr şâhika
Işık sana vururken buluttan utanırdı
Aşkını al yağmurdan saf yüreğimde yıka
Mehtabında üşütme, gel sar beni Mehlikâ