Mustafa Atiş Şiirleri - Şair Mustafa Atiş

Gözlerime aşina sürgün gözbebeklerin
Gül açan düşlerimde gülüşün miras kaldı
Buğulanmıştı sanki hazan olunca mevsim
Avuçlarım üşüdü bırakınca ellerin
Veda gözyaşlarıma vurgun olan yas kaldı

Sırra kadem basıp sıcak düşlere
Dalıp da huzuru buldun mu Leylâ
Gözünde parlayan o gülüşlere
Sarılıp da mutlu oldun mu Leylâ

Haftalar ayları kovaladı hep

Pandemi süreciyle insanlık hemhal olur
Covid’in serencamı Mecnun’a sual olur;

“Hangi virüs öldürür, saran mı, kemiren mi?
Akciğere inen mi, yoksa kalbe giren mi?”

Yürekler son bahardı, tebessümler ayazdı
Sararmıştı umutlar cenklerin gölgesinde
Bir millet dağa taşa şanlı bir destan yazdı
“Vatan namustur” dedi, güldü son nefesinde

Sevdadan yoksun âlemde
Gülüm de soldu, lâlem de
Harfler titredi kalemde
Garip ozan öldü bugün

Hüzzama çalardı sesi

Bir beşeri aşkla başlayan nazı
Kudret kalemiyle çevirir yazı
Kays’ı mecnun eden aşk-ı mecazı
Çöllere düşüren ize benzersin

Ben bir ozan idim, sen de gülseren

Kıyamda “Elif” gibi, rükûda “Lam” gibiydik
Makbul olan duada Dârü’s-selâm gibiydik
Âlimin dudağında veciz kelâm gibiydik
Celse ve secdemizde “He”ye sırdaş olduk biz

Nefisle savaşırken tacı tahta bıraktık

Gitmek istiyorsan git
Hiç ardına bakmadan
Severken yarım kalmış
Hatıra bırakmadan

Aşktan yana durgun git

Mâsivâdan yoktur çarem
Derman arama kul bana
Bir ben kaldım, bir biçârem
Şimdi hasretler gul bana

Şiir de susar, sazım da

Ve hatıralar şimdi hüzünbaz yakarışlar
Gülün doğduğu yerde toprak ölmeğe başlar
Nedametle büyüyen hazan kokulu dağlar
Nevbaharın vurulur zaman ağlar/ an ağlar
Vaveylalar nedir ki, deprem olur sevdalar
Her dem vuslatı arar her yöne haber salar