Mustafa Atiş Şiirleri - Şair Mustafa Atiş

Yaralı kuşun kanadından
Tüy tüy dökülürken umutlar
Bir gönül vazosunu
Kırmanın kolay
Onarmanın zor olduğunu
Yaşadıkça öğrendik

Mâsivâdan yoktur çarem
Derman arama kul bana
Bir ben kaldım, bir biçârem
Şimdi hasretler gul bana

Şiir de susar, sazım da

Gönül bu yağmur ister sinesinde toprağın
İlhamları verilir ve yeşerir tabiat
Her suyu bir vadiye, her ağacı bir dağın
Dallarda bir tomurcuk çiçek açar, öyle gel

Güneşten bir nur düşer dağların örtüsüne

Gülzarlara kar düştü, yâr düştü yüreğime
Üşüyor karanfiller güllerin kaderine
Lâl olup kelimeler saplanırken bağrıma
Ellerin kanayacak gönül yaralarıma

Nur Sena... ızdırabın öyküsü
Kan kokusu filizlenen bir gülün
Kaybedilen umutların türküsü
Yapayalnız yaprağında sümbülün
Nur Sena... ızdırabın öyküsü

“Rabbiniz değil miyim?” dedi bütün ervaha
“Evet!..” dedi Ademler, ebet olan Allah’a


Bahşedilen günlerden kutlu bir Pazartesi
Türkiye’nin kalbine doğdu Nur’un gölgesi

Gözlerime aşina sürgün gözbebeklerin
Gül açan düşlerimde gülüşün miras kaldı
Buğulanmıştı sanki hazan olunca mevsim
Avuçlarım üşüdü bırakınca ellerin
Veda gözyaşlarıma vurgun olan yas kaldı

Sırra kadem basıp sıcak düşlere
Dalıp da huzuru buldun mu Leylâ
Gözünde parlayan o gülüşlere
Sarılıp da mutlu oldun mu Leylâ

Haftalar ayları kovaladı hep

Pandemi süreciyle insanlık hemhal olur
Covid’in serencamı Mecnun’a sual olur;

“Hangi virüs öldürür, saran mı, kemiren mi?
Akciğere inen mi, yoksa kalbe giren mi?”

Sesimi mi özledin, yoksa nefesimi mi?
Zaman unutturmaz mı aşklarını hicrânın
Yıllar eskir sadece duygular hep tazedir
Kalbin bîcan olsa da bende kalır bir canın

Derûni şiirlerim hasret gülüşlerine