Murat Ülkü Şiirleri - Şair Murat Ülkü

Beni de yakıp kül etti o son bakışın,
Sonra bir fırtına koptu içimde, kış.
Avucumda solgun bir çiçek,
Adı 'kokun'.

​Yüzümde ellerin, gözümde yaşın.

Allah sana benim gibi bir yar vermiş,
Şımarma deelirme iste otur da sev ,
Gönlümde açan bin bir baharsın sen,
Dünyamı aydınlatan en parlak ışıksın sen...

Sen varken sanki dünya farklı döner,

Bir ses var,
Öyle bir ses ki yüreğim de yankılanır
Ruhum karadan karaya boyanır
Öyle bir ses ki
Gönlüm de hükümlü duygulara eş
Kalemime kelamıma kendime kardeş

Öyle bir zamana denk geldik ki,
Kapandı insanlık denen dosya süresiz
Nefis denen bataklığa öyle battık ki,
Batıyoruz çırpındıkça, yetmiyor akıl, yürek çaresiz...

Kışlar yaz oldu, yazlar cehennem gibi,

Öylece duruyorum, bir köşeye atılmış,
Ne bir el uzanır, ne bir kelime bekler.
Sanki kaderim böyle, baştan yazılıp çizilmiş,
Boşa geçen yılları bu sessizlik tekler.
Q
XIV.

Öyle dertliyim ki sevgi den yana
Heves ile nefis ile bir olmuş sevda
Sevmek sevilmek yakışır kıymet bilene
Ne olur sevdigime pişman etmeyin beni...

Öyle dertliyim ki vefa dan yana

Karşılık bulmadığın aşk neye yarar
Gündüz hayali, gece düşleri zarar
Son nefesi vermeden artık versen bir karar
Gidersen canımı al da öyle git...

Ruhumda senin, sensiz azapptaki canımda

Gözleri gülen kadın,
Öyle bir gülüyorsun ki
Güldükce güzellisiyorsun,
Neye inanıyorsan üzerine yemin ederim
Hipnoz olmuş gibi gözlerim kapanırken
Dalmadan uykuya, olsa dizlerinde serim

Gördüm ki sebepsiz beni silmişsin
Almışsın kalbini benden gitmişsin
Sevgiyi de nefreti de benden bilmişsin
İki dakka konuştursan, dinleyip öyle silseydin...
Son isteğimi sorup, dememe fırsat verseydin,
Dur demez aman dilemezdim, sileceksen yine silseydin...

Oysa ben bilirim yokluğun kışıdır,
Tüm çiçekleri solduran, kar tanesidir.
Güneş doğsa da gölgen düşer her yere,
Sessizce yanar içimde kor bir hasret.

Biliyorum ki dönüşün bir masal belki,