Ben;
İnşaatlarda çalıştım toz içinde,
Sırtımda taşırken koca kalıpları,
Hiç canım yanmadı
Senin gidişine yandığı kadar...
Bunca şiirler yazmışken aşka
Ben aşka yalan diyemem
Ne kadar yalanca yaşamış olsam da
Toza dumana da bulansam
Boyumca çamura da batsam
Şu kahırlı
Üç günlük dünyada yanımda olmayan
Cenazeme de gelmesin istemem
Yüzüme karşı hayır okumayanlar
Ardımdan da okumasınlar istemem
Yalanlara alıştım sorun yok!
Sorun; kendim kanarken
Seni nasıl kandıracağımdı…
Ve sen giderken
Geceleri benim koynuma sokarken sen.
Çıkaydım yaylalardan
Düşeydim gözlerine.
Bu yollar sana gitse
Varaydım evin önüne.
Gel diyecek takatim yok
Yazmak istedim bütün şiirlerimi
Bitmez satırlar diye yazmadım
Zaten okuyan da yok biliyorum
Belki sen okursun diye yazıyorum.
Beni en iyi sen tanırsın
Kapat gözlerini hayata....
Bu şiiri oku ve beni bekle......
Bir ömür geçip gitti ellerinden...
Düşerken ben....
Ve yığınla göz yaşımı sana....
Gönderirken ben...
Adem'den geldim Adem değilim
Havva'dan doğdum Havva değilim
Cennette sakınılan elma sandım kendimi
Bu ben ben ise ben artık ben değilim.
Karanlık gecede ışık idim herkese
El değmemişti tertemizdi gençliğim
Hayallerimi ben mi kana buladım
Sessiz sedasız bir hayatım vardı
Gök gürültülerini ben mi yarattım
Güneş doğardı her sabah penceremden
Sığındığım tek yerdin benim
Düşsem kalksam uyansam
Ne zaman her ne olursa olsun
Limanım sendin benim
Açamadı tomurcuklarım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!