Ne bir dosta eşit güvenim kaldı
Ne güven içinde ömrümün bir dostu…
Herkes kendi aleminde rüyasına daldı
Şimdi ayrıştı çakal ile kurdun postu.
Beni ben eden benden kopan her şeye
Beni benden eden ben gibi görünenlere
Benden gibi görünüp ardım sıra gülenlere
Ölmeden gömülen er kişi niyetine
Küskünüm...
Uyanırım düşlerim sert geçer benim,
Yamacımda rüzgarım sert eser benim.
Ne zaman ki bir aşık divanesini ararsa,
Aşıklar şehrinin tek yalnızı benim…
Bu saatlerde kapı önlerinde otururdu anneler,
Gelenini beklerdi...
Gelmeyen de vardı
Yılda bir gelen de...
Peki ya şimdi ...
Yağmur yağardı
Seller akardı
Mahallede herkes camdan bakardı
90 ların başıydı
Yaşımız daha 8 9 10 belki
Bizim mahalle
Akşamları hoyrat yaşanırdı
Gündüzleri sen şakraktı
Kimi polisti kimi mafyaydı
Ama şimdi hepsi hayallerde kaldı
Bizim mahalle
Akşamları hoyrat yaşanırdı
Gündüzleri sen şakraktı
Kimi polisti kimi mafyaydı
Ama şimdi hepsi hayallerde kaldı
Mahalle deyip geçer aslında bir çoğu…
İçinde ne yaşandı kimseler bilmez….
Her evin içi ayrı mutluluk olurken…
Belki de her gönül yıkıktı karanlık gecelerde…
Bir şarkı açarsın bazen…
Biz mi küçüktük yoksa hayallerimiz mi?
Şimdi baktığımda aynalara,
Saçlarımdaki beyazlar bana çok şey anlatıyorsa,
Demek ki çileli, belki siyah ve acımasız bir gençlikmiş yaşadığım
Bir şarkı tadında kurduğum bütün hayallerim,
Kötü yazdırdılar masum kalemime
Lanet okuttular şair dilime
Dar ağacına astım düşlerimi
Gayrı gelse ne fark eder ölüm meleği
Çamur deryası ömrün her yanı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!