Uyan ey miskin gönlüm ihvân geldi hâneme
Ervâh-ı tâyyib ile karşıla mihmânımı
Kapanmasın gözlerin hâb düşürme kaneme
Eşref-i mûhib ile karşıla mihmânımı
Arala kapısını kâlb-i zişânım aysın
Aldırmıyorum artık bekle gelir diyene
Teselli ye gem vuran gözden uzağım artık
Belki bugün belki yarın belki öbür seneye
Duyar diye gam veren sözden uzağım artık
Kurduğum tüm hayaller fırtınanla yıkıldı
Aldırmıyorum artık bekle gelir diyene
Teselli ye gem vuran gözden uzağım artık
Belki bugün belki yarın belki öbür seneye
Duyar diye gam veren sözden uzağım artık
Kurduğum tüm hayaller fırtınanla yıkıldı
Aldırmıyorum artık bekle gelir diyene
Teselli ye gem vuran gözden uzağım artık
Belki bugün belki yarın belki öbür seneye
Duyar diye gam veren sözden uzağım artık
Kurduğum tüm hayaller fırtınanla yıkıldı
Bilmiyorum hangi düşlerin sabahı yüreğim
Hangi üryan gecenin artığı uykularım
Hesaplaşmak gerekirse gündüzlerimle
Akşamlar karşılıksız çek verir alacaklarıma...
Oysa ki ben yaşadım bir ömür
Bir uzaklık var
Tadı buruk iştâh kesici
Heves yitirici ve bir o kadar anlamsız
Bir anlam kargaşası içinde
Bir git gel
Her çıkmazın vardır bir çıkar yolu
Sen girdiğin yoldan dönme yeterki
ALLAH müjdeliyor hemde her kulu
Sen ALLAH’tan ümit kesme yeterki
Sâbrınla duân’la ulaş temyize
Bir Haziran günü aşk hülyasına
İcabet ettiğin gündü varlığın
Uyup da gönlünün tüm arzusuna
Yarınsız sevgiye dündü varlığın
Kurumuş dudağın, çöldün çoraktın
Kendini yerle bir ettiğin yeter
Vazgeç bu davadan, vazgeç be gönül !
Ateş olan yerden hep duman tüter
Kendini yakmaktan, vazgeç be gönül !
Bitir şu inadı , gel beni dinle
Sorun bakalım dostlar; yâr yine eski yâr mı?
Düştüğüm şu ahvâlle, mesut mu, bahtiyar mı?
Gözlerindeki nâzar, hâlâ o ilk bahar mı?
Yoksa gönül mülkünde, sönen bir âh u zâr mı?
Yâre ülfet diyerek, sürülürken aşk demi,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!