Sonu ne olacak hiç düşünmeden,
Bu gece gönlünü almaya geldim.
Nefsime uyupta bir cesaretle,
Bu gece kapını çalmaya geldim.
Bin defa hatayı üstüme alıp,
Kuzey kutbunun soğuk rüzgarları vuruyor yüreğime,
Buz sarkıtlarının sivri uçları batıyor sonra.
Sırtıma yüklenmiş koca bir dağın ağırlığı adımlarımı yavaşlatıyor,
Yıkılmak mı ! Keşke yıkılsam diyor insan,
Yok olsam, parça parça edilsem bir aslanın pençeleri arasında,
Toprağa düşsem, çürüsem, kaybolup gitsem,
Bir kaç harfin bendeki kıymetini kimse anlamadı oysa. Yazdığım onca şiirin, onlarca mısranın, yüzlerce kelimenin arasında bir yerlerde, eksikte olsa adını saklamıştım kimse görmedi. Zaten saklı olandı kıymete değer. Zaten değerli olanlar hep saklı kalmalıydı. Sır saklanınca sır olmalıydı. Onca derdin ve kederin içerisinde şükür edeceğin bir şey olmalıydı. Belki geçmişte, belki bugünde ve belkide gelecek zamanda bir yerlerde. " kavuşmak" sadece sözlükteki anlamıyla kalmamalıydı. Tekil şahıs olarak kalmamalıydık. Birileri anlam katmalıydı ve yazılmamalıydık bir yazının farklı cümlelerinde. Nerden bilirdim anlam kattığımız tek şeyin hasret olacağını...
Adını saklarım ben senden bile,
Kazanmadan kaybederim bilirim.
Bin kere kapına gelsem nafile,
Kapıyı açmazsın bana bilirim.
İsyana gerek yok bunlar hep kader,
Tıka basa hüzün doluyum bu sıralar.
Leyla ile mecnun’un, kerem ile Aslı’nın Ferhat ile Şirin’in ve hatta Tahir ile zühre’nin ayrılıklarını hissediyorum kendimde.
Yangın bende, sızı bende, acı bende.
Sonbaharda sararmış bütün yapraklar yüreğime dökülüyor.
İçim içimi yerken kendimi eritiyorum volkanik bir dağda,
Sonra zemheri soğuğu vuruyor bedenimi,
Bir ses ver..! Kelimelerini seçmeden, özensizce, devrik cümlelerle, yeter ki sesin çınlasın kulaklarımda olabildiğince.
Dilime vurduğum kilidi, Kendime verdiğim sözleri bozayım, yüreğime vurduğum prangaları kırıp, etrafımda ördüğüm duvarları yıkayım, bir ses ver..!
Sadakat ile sevginin kavuşması kadar büyük, kalp ile gözlerin birleşmesi kadar kutsal, mazlumun zalime galip gelmesi kadar yüce bir zafer sevinci olsun. Bir ses ver..!
Anadoludan kopup gelen bir türkü, Cahit zarifoğlundan bir şiir, Cemal safiden bir "tek hece" olsun.
Zaman her şeye ilaç değildir belkide. Zaman..! Hangi zaman ölüm gelecek hangi nefesimizde...
Gelmeden bir ses ver..!
Yürü sen ey canım korkma sen yürü, Önünde engele takılma yürü,
Aldanma şeytanın hilelerine,
Sen Allah de,Hu de ,Hayy deyip yürü.
Haktan ayrılıpta şerre göz dikme,
Gönül bahçesine haramı ekme,
Hakkını helal et ben gidiyorum,
Hoşçakal demeye yüzüm yok benim.
Belkide bir daha görüşemeyiz,
Çok sevdim demeye yüzüm yok benim.
Halimi hatırımı soran olmasın,
Ben hancıyım bayım yolcu düşünsün,
Kırılan değilde kıran düşünsün,
Gün gelir edilen yerini bulur,
İncitip,halini soran düşünsün.
Bakmazlar gözünden akan bir yaşa,
Zifiri geceyi bastım bağrıma,
Gözümün ışığı nerdesin söyle.
Kulak vermez misin benim çağrıma,
Şahsıma kör müsün, sağır mı söyle.
Sevginden bir zerre nasibim yok mu ?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!