Mülkü Mânâ Şiiri - Engin Topkan

I.
Pazar kapandığı an, hükmü biter kuruşun,
Geriye kalır sadece o kalpteki duruşun.
Ey talip! Sim ü zere aldanıp düşme yola,
Eriyen servetlere şahittir bu savuruşun.

II.
Dünya bir gölge imiş aldanma hiç rengine,
Alet olma alemin bitmez derin cengine.
Ey talip! Sim ü zere aldanıp kapılma ha frengine,
Ruhunu teslim etme fark etmez bu boğuluşun.

III.
Bir serap ülkesidir, parıldar durur dünya,
Peşinden koşanları uyutur derin rüya,
Uyanır insanoğlu göç vakti gelince ya;
Yine de bitmez nefsteki o hırslı vuruşun.

IV.
Saraylar, tahtlar kalır, göçer gider sultanlar,
Kefende cep mi arar toprağa sarılanlar?
Altından kadehleri zehre banar zamanlar,
Faydası yoktur artık o beyhude vuruşun.

V.
Hakikat aynasına yüz çevirip bakarsın,
Geçici yalanlar için bin bir gönül yakarsın,
Bilmezsin ki ömürden bir su gibi akarsın,
Farkına varamazsn bu hızlı savruluşun.

VI.
Gönül bir hazinedir, sarrafı ancak hüdâ,
Mala mülke köle olan eyler kendine cüdâ,
Geriye kubbede kalan bir hoş sedadır sadâ,
Kar etmez o mahşerde bu sahte doğruluşun.

VII.
Ey talip! Sözü dinle, özü temiz tut gayrı,
Düşme dünya malının peşine ayrı ayrı,
Manevi iklimlerin olmaz zararı, hayrı;
Nihayet son bulacaktır bu yalan varoluşun.

ENGİN TOPKAN (03.09.2026)