Gönül par-mâle döndü rûzigâr-ı âh ü zârından,
Hayâl-i şeb-nem uçtu sîne-i pür-hâr ü zârından.
Kafes koptu, kanat yandı, figānım göklere erdi,
Halâs olmak muhâldir bu melâmet rüzgârından.
Sırr-ı Anka gibi yoklukta pinhân oldu bu cânım,
Zümrüdün zehri sızdı kalb-i mecrûhun dârından.
Bakma reng-i rûha, hicran bürümüş her bir nefesi,
Kendi târıyla boğulmuş bir cihândır aşk nârından.
Ne ten kaldı ne cân kaldı, kamu bir nûr-ı mutlakmış,
Bu kesret perdesi çeşmimde bir dalgā-i Hak’mış.
Şarâb-ı aşkı nûş ettim, fenâ mülkü makām oldu,
Derûnumda Süleyman’dan kalan gayrı varakmış.
ENGİN TOPKAN (28.07.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 28.07.2026 10:05:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
