Mükâfat-ı Ceza Şiiri - Kara Çocuk 3

Heybemi şafakla doldurdum, bahtıma zifiri sürdüler,
Dağları sırtlandım da, göğsümü bir çakıl taşıyla ezdiler.
Hangi çorak toprağa can versem, filizimi kökünden söktüler,
Emeğin bedeli ağu imiş, bana altın kadehte içirdiler.

​Lokman olup şifa sunduğum elleri, merhametinden kestiler,
Hakikati yazan bu dertli kalemi, sükûtun darağacına çektiler.
Liyakat denen o kör terazide, daralar düştükçe ben ezildim;
Söyleyin, ben bu sağır cihana, hangi ağır veballe verildim?

​Daralıyor göğsümde gök kubbe, aldığım nefes batıyor etime,
İnsanın insana reva gördüğü zulüm, sığmıyor hiçbir heceme.
Yaşamak paslı bir giyotine döndü, tutunduğum bütün kollar çürüdü,
Zalime taç giydiren bu riyâkâr sahnede, benim gençliğim sürüdü.

​Adaletin mizanı kırılmış, kimin umurunda gasp edilen emek?
Çatladı bağlamamın göğsü, mızrabıma düştü kan ağlayıp inlemek.
Daha ne kadar katlanır bu can, insafı kurumuş bu fani nizama?
Gözüm toprağa kayıyor artık, ruhum sığmıyor hiçbir makama.

​Çekin alın bu emaneti üstümden, bir adım daha atmak gelmiyor içimden,
Vazgeçtim tekmil fani davalardan, kopsun bu ruh etten, kemikten.
Kula kul olanın insafına kalmaktansa, toprağın kucağı tek haktır;
Zemzeme'ye bu liyakatsiz dünyada nefes almak, artık en kanlı tuzaktır.

​Bırakın kırılayım inceldiğim yerden, bu sükût son feryadımdır semâya,
Boyun eğmem gayrı haksızlığa, adaleti çürümüş bu sağır dünyaya.
Madem ki emek ceza kesildi bana, yaşamak döndü çekilmez bir cefâya;
Zilletle nefes almaktansa, canımdan geçmek en şerefli isyandır bu vedâya!