Mukadderat Şiiri - Rümeysa Demirelli

gecesinde ölmek istediğim her sabaha
el mahkûm uyandım
doğduğum günden beri ağlattıkları
hayat denen bu ızdıraptan kaçarken
altında ıslanmak istediğim tek yağmura yakalandım

bir akşam beyazlar kuşanmış
ve her şeyden elimi çekmişken
tevafuktur seni gördüm
iki elim kandaydı da
ellerimin kirinden utandım

her an seni düşünebilmek için
intiharı dahi aklımdan attım
yanına yakışabileyim diye
en koyusundan aşka boyanıp
üstümde eğreti durmasın diye uğraştım

kendimi öldüreli bir hayli zaman olmuşken
gözlerine bakınca yeşeren kalbimde
seni yaşatabilmek için uğraştım
en güzel köşesine seni koyabilmek için
kalbimdeki tüm nefreti attım

yirmi küsur senelik ızdırabımda
acı çığlıklarımdan başkasını duymamıştım
tahammülüm olmayan seslere
aradan sesini seçip de
belki seni duyarım diye katlandım

pişman olmaya bile hakkım yokken
dizlerimi dövmekle yıprattığım ellerimi
semaya seni dilemek için açtım
uykudan noksan her gecemde
rüyamda seni göreyim diye yattım

gözlerim her an dalıyorken
güzelliğinde bir güzel boğulmuşum
bir damlanı içememiş ve içim yanıyorken
yine uyanmak istemeyeceğim bir uykuya dalmışım da
elestlerden bir rüya görmüşüm

yazgımız henüz yazılmamışken
belki kalubelada tanışmışken
gözünün köşesinde bir yıldız varmış
bir yıldız da ben olmuşum da
gözünün diğer köşesine konmuşum

evvelimizi belki bir de ahirimizi
bugün değilse yarın söyleyecektim
gözlerimden akan zehir dilimi yakıp kavurdu
söyleyeceklerim boğazıma durdu da
harap kalbimi yine bu aciz ruhum avuttu

ne senden gerisini ne de senden ilerisini
görüp hatırlamak istemediğimden
gecelerimi gözlerinin karasına boyadım
etrafındaki hareleri boynuma dolayıp
gündüzlerimi iki yıldızınla aydınlattım

senden önce kabul olan dualarımla
mutluluklarımın en büyüğünden olmuşum
ben bu başıma dert saran dünyaya
anlam veremediğim ızdırabımı
meğer seninle sonlandırmak için doğmuşum