Mühürledim Adını Dualarımın Kalbine

Varlığın, göğsümün tam ortasına oturmuş ağır bir muamma;
ne atabiliyorum dışarıya, ne de sığdırabiliyorum bu daralan parmaklıklar arasına.
Seni sevmek, uçuruma gözü kapalı yürümek değilmiş meğer,
uçurumu bir yurt, bir yuva bilip bağrına basmakmış.
Bir şubat akşamıydı usulca sokuldun içime,
ama fırtınalar koptu ruhumun kuytularında.
Kalemim aciz kalıyor, mürekkep utancından kararıyor senin adının geçtiği yerde.
Hangi hece kucaklayabilir ki seni?
Hangi imge üstlenebilir bir bakışının yükünü?
Ey benim gözlerimin nuru, sol yanımın dinmeyen,
dinmesini de istemediğim şifalı sızısı…
Sen ki zifiri karanlıklarıma çöken o ilk ve tek ziyasın,
dokunduğun yer yeşerir, bastığın yer kutsal bir mabede dönüşür.
Kıskanıyorum; Gözlerinin aynasına düşen en ufak bir gölgeyi,
sana değip geçen kararsız rüzgârı,
seni benden habersiz kucaklayan o serin geceyi bile kıskanıyorum.
Mühürledim adını dualarımın kalbine;
Sen benim gökyüzüne açılan en saf, en yalın avucumsun.
Senden öncesi yoktu, sonrası da bir kuyu zaten.
Soluk alıp vermek, yalnızca seni özlemenin bahanesiymiş;
Zülâl gibi akan o ümidin, dudaklarıma dokunduğu andan beri sarhoşum.
Bir kuraklık çöküyor sen yokken dünyama,
kuşlar susuyor, sokak lambaları bile o soluk ışığını çekiyor kaldırımlardan.
Ama sen tek bir tebessüm ediyorsun; Alev alıyor zaman,
yıkılıyor bütün o aşılmaz, o çelikten duvarlar.
Aklında, ruhunda, hülyalarında benden başka bir iz kalmasın;
Bırak ben olayım senin en derin yaran da, en tatlı dermanın da.
Biz bu dünyada bir kere yandık..
Ve ben, o yangının külünden yeniden doğmaya,
seninle kül olmaya yeminliyim…
Korkmuyorum artık geceden, ecelden ya da yalnızlıktan;
Çünkü içimdeki sen, güneşi utandıracak kadar sıcak,
ölümü unutturacak kadar ölümsüz…
Söyle, hangi şair bağlayabilir bu coşkun nehri bükük dizelerle?
Hangi fani taşıyabilir bu ruhu, bir ömrün dar elbisesinde?