Mor Şems-i Velâyet

Ali dînimdir benim, Ali îmânım ey şâh-ı merdân,
Mazhar-ı sırr-ı ehadiyyet, kutb-ı devrân-ı zamân.
Şeb-i hicrânda dil-i zârım perîşân u nâlân iken,
Tulû‘ etti mor bir şems — istâda-i cânân iken.

Ey Haydar-ı Kerrâr, ey sâkî-i Kevser-i rahmet,
Bir katre lutfunla cân bulur cümle mevcûdât-ı kesret.
Zülfikâr’ın şem‘-i lem‘ası çakınca ufk-ı sîneye,
Furûğ-ı hakîkat düşer, bâtıl kaçar gûşe-i zilleye.

Ali göründü gözüme — ne sûret idi ne hayâl,
Bir cilve-i tecellî, bir lem‘a-i cemâl-i lâ-yezâl.
Dîde-i kalbimde açıldı hezârân gül-i esrâr,
Sustu akl-ı ma‘âş, konuştu sırr-ı dil-ârâ.

Nâmınla dirilir ervâh-ı muztarib, ey şems-i hidâyet,
Nâmınla çözülür ukde-i nefs, erir her esâret.
Sen evvel ü âhir, sen zâhir ü bâtın nûr,
Bir isminle cihân olur deryâ-yı sürûr.

Mor ufuklardan doğan şafak-ı velâyet sensin,
Cân aynasında akseden cemâl-i hakîkat sensin.
Ali dedim — âhım oldu tesbîh-i sehergâh,
Ali dedim — benliğim erdi fenâ-yı dergâh.

Ey şâh-ı velî, ey mihr-i sipihr-i irfân,
Bir nazarınla olur toprak, cevher-i cânân.
Ali dînim, Ali îmânım, Ali sırr-ı sübhân,
Sensin dilimde zikr, sensin gönlümde Kur’ân.

Ejder Gülkokar
25.02.2026