Mor Ayrılık (mor'un üç hali - 1)

Bir gün anladım;
insanı en çok gidenler değil,
onlarla birlikte giden hâli eksiltiyormuş.
Ve hüzün,
kendine en çok moru yakıştırıyormuş.
Çünkü mor,
geceyle sabah arasında karar veremeyen gökyüzüdür;
ne tamamen karanlık,
ne de yeniden başlayacak kadar aydınlık.
Ayrılık,
bir kapının kapanması değildir yalnızca;
insanın içindeki seslerin
birbirine yabancı kalmasıdır.
Bazı acılar vardır,
omzuna elini koyup teselli etmez.
Seni en derin kuyuna indirir,
sonra orada
kendi yüzünü tanımayı öğretir.
İşte bu yüzden
acı, ömrün en sert öğretmenidir.
Dersini sessizlikle anlatır,
sınavını ansızın yapar,
notunu ise yıllar sonra
gülüşünün yorgunluğuna yazar.
Bir zamanlar
bir çift gözde kendine ev bulan kalp,
şimdi kendi göğsünde kiracı gibi yaşar.
İnsan bazen
en büyük yalnızlığını
kalabalık bir caddede omuz omuza yürürken hisseder.
Çünkü eksiklik,
kimsenin göremediği bir gölgedir.
Ben artık biliyorum;
Her giden,
arkasında bir mevsim bırakmaz.
Bazıları,
takvimin bütün yapraklarını sonbahara çevirir.
Ve bazı akşamlar
gökyüzü durup dururken mora döner.
İşte o an anlarsın;
Hatırlamak da bir çeşit sürgündür.
Kalbin,
eskiden sevdiği sokaklardan geçerken
adımlarını yavaşlatıyorsa,
iyileşmemişsindir.
Çünkü zaman,
her yarayı kapatmaz.
Bazı yaralar
yalnızca insanın yürüyüşüne karışır.
Ben ayrılığı,
unutmak için değil,
kendimi yeniden kurabilmek için taşıdım.
Kırıldım.
Ama kırılan her şey dağılmaz.
Bazıları ışığı daha iyi geçirebilmek için çatlar.
Şimdi kimseye kızmıyorum.
Çünkü herkes,
bildiği kadar seviyor,
yaralı olduğu kadar sarılıyor,
eksik olduğu kadar kalabiliyor.
Ve anlıyorum;
İnsanın en büyük olgunluğu,
kendini terk edene değil,
kendini kaybettiği hâline ağıt yakmasıdır.
Bu yüzden
içimde hâlâ ince bir mor sessizlik dolaşıyor.
Ne intikam istiyor,
ne dönüş.
Sadece öğrendiği acıları
çiçek gibi taşımayı biliyor.
Çünkü bazı ayrılıklar
bir insanı yalnız bırakmaz;
Onu,
kendi hakikatine kadar yürütür.
Ve belki de hayatın en ağır bilgeliği şudur:
Bir kalp kırıldığında dünya değişmez.
Ama o kalbin baktığı bütün renkler değişir.
İçlerinden biri vardır ki,
her vedadan sonra usulca gelir,
omzuna oturur
ve hiçbir şey söylemeden seni büyütür.
Adı mor ayrılıktır.