Mısralarına Ağlayan Adam Şiiri - Kara Ço ...

Dün yine karşıma çıktın bir sokağın ortasında,
Gözlerimi kaçırdım, telaşla başımı öne eğdim.
Baksam, o dinmeyen hasretim sokağa taşacak,
Baksam, oracıkta yıkılıp kalacaktım.
Görmesem, sol yanımda amansız bir kış kıyamet,
Görünce aklım, fikrim, yüreğim darmadağın...
Ne ağır bir kördüğüm bu;
Görmesem kalbimde büyüyorsun, görünce aklımda.

​Ne olur öyle güzel, öyle içten gülme...
Göğsüme üç çivi gibi çakılıyor o tebessümün.
Gülüşünü kıskansın yıldızlar...
Üç gamzeli kadın... Benim hiç sönmeyen sızım.
Karanlık odalarda "Neden sevdim ki" diyorum bazen,
Neden kendi ellerimle gidip bu yangının ortasında durdum?
Sonra bir çalıkuşu telaşıyla düşüyorsun aklıma,
Yüzün bir dolunay gibi doğuyor yalnızlığıma...
"İyi ki" diyorum boynumu bükerek,
İyi ki bu koca dünyada, ben sana yenilmişim.

​Biraz içim dökülür, belki hafiflerim diyerek,
Oturup sessiz sessiz şiirler yazıyorum sana.
İçimdeki Leyla tufanını kağıda dökmek istiyorum.
Meğer seni bir kâğıda sığdırmak, dağı taşı yerinden oynatmakmış...
Oysa ben Zemzeme'ydim, kelimelere söz geçiririm sanırdım,
Şimdi ismini hecelerken ellerim titriyor, tükeniyorum, yoruluyorum.
Sonra mürekkep kuruyor, dönüp okuyorum yazdığım o yaralı satırları...
İnanır mısın,
Kendi mısralarımın başında, çocuklar gibi ağlıyorum.

​Üç gamzesinde öldüğüm...