Mine Yılmaz Sevinç Şiirleri - Şair Mine ...

Mümkün mü büyüsüne kapılmadan bir ormanın içinden geçmek,
Gökyüzünün altında gezinmek,
Denizde öylece kulaç atmak,
Dalgaları dinlemek tek tek?
Kum tanelerini saymak çokluğuna aldanmadan,
Yıldızlı bir gecede mest olmamak,

Mümkün mü büyüsüne kapılmadan bir ormanın içinden geçmek,
Gökyüzünün altında gezinmek,
Denizde öylece kulaç atmak,
Dalgaları dinlemek tek tek?
Kum tanelerini saymak çokluğuna aldanmadan,
Yıldızlı bir gecede mest olmamak,

Gökyüzünden firar eden yıldızlar saçlarına asılmış,
Bense karanlıklara meydan okumuş, mum olmuşum,
Dibime erimişim,kendimi ışıtmışım sadece.
Şimdilik içim yangın yeri küçük,
Işığım cılız.
Mümkünse eğer, mümkünatı olurda seversen bir gıdım daha,

Gelmeliydin
boşuna girmiş olamazdın ki dünyama!
Nereden biliyorsun herşeyi sen?
Müneccim misin?
Her sabah gökyüzünü maviye boyayan sen misin?
Bahara çiçek açtırmayı öğreten sen misin?

Bir hasret biriktirdim.
Köpüklü, dalgalı,haykıran, coşkun bir deniz oldu
Sen belki martı olursun şu gönlüme,
Uçarsın üzerinde ara sıra.
Simit atarım sana,
Hasretime bandırıp diye.

Işıksız diyarlarda kalmış,
Bir çocuğun elinden tutmuş gibiyim.
Babasız, yarı umutları griye kesmiş bir çocuk.

Şimdi örselenmiş hayalleri koynunda.
Sokak sokak cebinden düşürdüğü,

Üstümüze binalar yıkıldı,
Yüreğimize insansızlık.
Bir elimizde toprak kaldı,
Bir elimizde yolunmuş çiçekler.
Kim haketmişti bu düzeni,
Kim hesabı bu kadar ağır kesmişti?

Bir yer var biliyorum.
Bahar, bahçe sağ yanı.
Masmavi deniz,bembeyaz bulut sol yanı...
Mine Yılmaz Sevinç

Mutluluğun şiirini yaz deseler,
Düşündüm de,
"Mutluluğun şiire ne haceti olsun" dedi
Bi aklım,
Öbürü de;
"Mutluluk mutlu olduğunu zannetmektir"dedi.

Ah komşu kızı Müzeyyen
Daha dün şaka idin,
Ne ara bu kadar gerçek oldun?
Ne ara düşündürdün beni?

Ah komşu kızı