Mine Yılmaz Sevinç Şiirleri - Şair Mine ...

Gelmeliydin
boşuna girmiş olamazdın ki dünyama!
Nereden biliyorsun herşeyi sen?
Müneccim misin?
Her sabah gökyüzünü maviye boyayan sen misin?
Bahara çiçek açtırmayı öğreten sen misin?

Bir hasret biriktirdim.
Köpüklü, dalgalı,haykıran, coşkun bir deniz oldu
Sen belki martı olursun şu gönlüme,
Uçarsın üzerinde ara sıra.
Simit atarım sana,
Hasretime bandırıp diye.

Işıksız diyarlarda kalmış,
Bir çocuğun elinden tutmuş gibiyim.
Babasız, yarı umutları griye kesmiş bir çocuk.

Şimdi örselenmiş hayalleri koynunda.
Sokak sokak cebinden düşürdüğü,

Üstümüze binalar yıkıldı,
Yüreğimize insansızlık.
Bir elimizde toprak kaldı,
Bir elimizde yolunmuş çiçekler.
Kim haketmişti bu düzeni,
Kim hesabı bu kadar ağır kesmişti?

Bir yer var biliyorum.
Bahar, bahçe sağ yanı.
Masmavi deniz,bembeyaz bulut sol yanı...
Mine Yılmaz Sevinç

Mutluluğun şiirini yaz deseler,
Düşündüm de,
"Mutluluğun şiire ne haceti olsun" dedi
Bi aklım,
Öbürü de;
"Mutluluk mutlu olduğunu zannetmektir"dedi.

Ah komşu kızı Müzeyyen
Daha dün şaka idin,
Ne ara bu kadar gerçek oldun?
Ne ara düşündürdün beni?

Ah komşu kızı

Tek sıkımlık şiirim kaldı
Namluya sürülmüş
Kime sıksam bilemediğim
Bilemediğim
Meğer hiçbir şey bilmiyormuşum
Terkeden terkedene

Ne demlenmeyi istedim,
Ne de dem olmayı.
İşte herşey geceye düşüp ortalık kararınca başlıyor,
Allah seni inandırsın,
Bir yudum su,
Bir yudum çay bile kafi geliyor,

Ne kadar susarsak o kadar iyi,
Bu zamana nanik yapasım var,
Elinden bütün oyuncaklarını alasım,
Avazı çıktığı kadar bağırttırasım var...
Ne zamanlara kaldık,
Kaldık ki ne kaldık...