Mine Özdemirtaş Şiirleri - Şair Mine Özd ...

Beni benden kim alabilir ki?

bütün anılarımı silerek habersiz
Eprimiş bir dantelin sararmış püskülüne
Suya düşmüş bir inciyi takar gibi bedelsiz.

Ey uzun kavak altında yatar uyur oğlu gölgeler.
Şimdi, kutsal onurlarıyla beraber, neredeler?
Onlar olmasa da bırakıp gittikleri yerler
Aslında boş değiller.
Kuyruklarını sallayarak ve diş bileyerek dolaşsa da itler
Ancak umduklarını değil, bulduklarını yerler.

Bir kez daha sabah oldu.
Cevapsız sorulardan kanayarak sıyrılan
Bir gecenin ardından.

İşte, gene sabah oldu
Yırtarken sırlarımızı tam ortasından.

Don kişot yel değirmenlerine karşı.
Kem bakışlar, Nazar ve sabır taşı.
Yalın kılıç dalıvermek savaş meydanına,
Ya da susmak.
İçimin uçları arap saçı
Başıma açtığın dertlere bak.

Sıkıldım……………

Binbir gece / kırk ikindi
Daha neler..!
Tutup ta zamanı dövesim geldi

Bahçe Yaz’ a giyinmiş. Bu kaçıncı Bahar?
Yine mi kanatlanacak yürek?
Yine mi yeşerecek? Yapraklar kadar.
Demek ki gene aşık olacağız...Bülbüle inat
Desene gene uçacağız, ufkumuz kadar.

Sanki,
Bir başka tanrının çocuğu gibi;
Bilinmeyen dualara dolanmış dilim.
Çarparak, bölerek
Çoğaltarak şimşekleri,
Bir uçan halıda çırılçıplak,

Sen bana............ ne kadar yoksun ya Canım?
Ben de bir o kadar sana..................eksikliyim.
Canını acıtıyorsa eğer.. gülümde ki dikenlerim
Senden......................................... Özür dilerim
Dolu dizgin duygularla dokunmuş... ilmiklerim
Ben böyleyim............................... ne edeyim?

Yüreğimle aklım neden paylaşamıyorlar ki seni.
Biri bir yana çekiyor, biri diğer bir yana hislerimi.
Bu kavga neden? Neden bu ikilem?
Bulunmaz Hint kumaşımısın sanki?

‘Sevdada kişilik bölünmesi sendromu’nda iki sondan biri.

Uzlaşma noktası / mikroskobun ucunda.
Nerede kalmıştık söylesene?

Bu benim en eski huyum.
Platonik bir tutku işte.
Zamanın son deliğini ellemek…öylesine.