Mim Şiiri - Aykut Kınay

Başladık söze, inmedi kaleme;
İnce bir düğüm düştü kaderime.
Damla damla yandı meramım,
Puslu camın perdesinde seyranım.

Kafdağı’na kara gölgeler çöktü,
Duman sinmiş gönlüme, bilemedim.
Yüzümü yıkadım seher vaktinde,
Nice mânâ uyandı güz gülümde.

Kınayi söyler: Kaleme mim kondu.
İçimde yazan kelâmı okudum;
İnce ilmikten süzüldü dermanım,
Nazar ettim, özüm gördü özünü.

Kâğıt kendi çağırdı gönül yanımı;
Mürekkep tanıdı ancak canımı.
Kendi fenâmın içinde yürüdüm.
Bana Sen gerek, sustum hakikate.