Mikrofon şahidim Şiiri - Zühre Türkeli

Geceyle konuşuyorum, adımı biliyor sokak
Kalbimden düşen her kelime biraz daha tokat
Sevdim, evet… ama sevgi bana yasak
Gidenler ardında küller bırakır, bu bir tuzak
Aynamda yabancı biri, gözleri yorgun
Her “iyiyim” dediğimde biraz daha sorgun
Yarım kalan cümleler boğazımda düğüm
Hayallerim kanıyor, susuyorum—bu benim hükmüm

Bu şehir beni yuttu, adımı sildi
Sevdiğim her şey elimden alındı
Bağırıyorum içimde, kimse duymadı
Kalbim rap yapıyor, acı ritmi kurdu bana
Ölümle flört eden cümleler yazdım deftere
Çünkü umut geç kalmış, yetişememiş geceme
Bir kadının gözünde fırtına var, fark et
Gülümsediğim her an biraz daha mahvet
Sözlerim bıçak, ama kendime saplı
Gururumu giydim, içim paramparça kaldı
Aşk dedin ya… bedeli ağır çıktı
Ben sustukça dünya üstüme yıkıldı

Bu şehir beni yuttu, adımı sildi
Sevdiğim her şey elimden alındı
Bağırıyorum içimde, kimse duymadı
Kalbim rap yapıyor, acı ritmi kurdu bana

Anne, ben büyüdüm ama iyileşmedim
Hayat öğretti vurmayı, sevmeyi seçemedim
Küllerimden doğarım dediler, yalan
Bazıları yanar, bir daha asla kalkamaz

Bu bir şarkı değil, iç dökümü
Mikrofon şahidim, gece suç ortağım
Ben düşsem de sözlerim ayakta
Kadın susmaz—rap yapar karanlıkta

Zühre Türkeli.Kayseri