Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Ağalık sona ermiş, “Hepiniz çobansınız”
Devlet reisi yurdun, gözetleyicisidir
Öyle diyor Resülüm, yüzde kaç yapanınız
Kişi ailesinin gözetleyicisidir

Kadın da çocukların hem evinin bekçisi

Kendimize geldik uyandık yine
Ya Allah, Bismillâh Allahuekber
İnsanı severiz küsmüşüz kine
Ya Allah, Bismillâh Allahuekber

Dünyaya ağlarken açtım gözümü
İlk sütümü içtim ölüm başladı
Öyle bir korku ki sardı özümü
Eve hüzün saçtım yolum başladı

Bana sorulsaydı asla gelmezdim

Adına layık adam!

Ömer Abdülaz’izin hilafet zamanında
Bizans’la ordusunun bir savaşı anında

Yirmi mücahit asker esir düştü kafire

Artık ne rüzgar eser, ne de ondan bir eser
Hani esen yellerin tozu olmak hayalin
Gönül sarayı harap ne sap kaldı ne keser
Hani tatlı dillerin sözü olmak hayalin

Ahde vefa erdemdir, ben caymadım sen caydın

Vay haline dara düştü fukara
Parası yok, hatırı yok zavallı
Komşusuna edecekti mudara
Arası yok, hatırı yok zavallı

Kızılaya bildirmişti durumu

Uyan millet uyan vatan gidiyor
Dış güçler ülkeyi talan ediyor
Hareket alanın bitti bitiyor
Uyan ey milletim, dön kendine gel

Köylünün toprağı giderken sele

Simdi gençler gittigi yer mahallenin çayhanesi
Onlari orda yakalar seytanlarin avanesi
Yetisip kehriz olurlar dünyanin en enayisi
Bir kalori bile etmez onlarin her bir tanesi

Hür yasariz bu dünyada zorlama yok dinimizde

Gibiydim

Yellere kapılan yaprak misali
Savrulup uçarken konar gibiydim
Yağmurlara hasret toprak misali
Hararet saçarken yanar gibiydim

Bu böyle devam etmez,yaş akacak yakında
Kılıç çekildi artık, ya şakacak ya kın’da
Ya baltaları gömüp saplarını yakın da
Dağdan bağa dönünüz, bu size son uyarım
Savaş barış farketmez ben her şeye uyarım