Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Salyangozun kuruttular neslini
Satanı çok, alanı çok olunca!
Kimse bilmez hikâyenin aslını
Katanı çok, yalanı çok olunca!

Sürüp gider garibanın “dram’ı”

Ne şükür ne fikir ne insaf kalmış
Haddini aşıyor bazımız bizim
Birçoğu şaşırıp aykırı almış
Vefakar olsa da azımız bizim

İhaneti görüp susan ahraza
Kanarsak yakışmaz çöpe at gitsin!
Uğraşıp dururlar bizi ihraza
Sınarsak yakışmaz çöpe at gitsin!

Dualıyız!

Dualıyız çıkarız her vartadan
Birbirinden destek alan Milletiz!
Sorun varsa kaldırırız ortadan
Her bir derde çare bulan Milletiz!

Duası duyulmaz cevap verilmez
Helal değil ise kulun gıdası!
Hiçbir ameline sevap verilmez
Muhatap da almaz onu Hüda’sı

Dostum memleketten bir haber salmış

Dostum memleketten bir haber salmış
Odunu kömürü yok diye yazdı
Kışa başlamadan ayazda kalmış
Daha ihtiyacı çok diye yazdı

Türlü, türlü belâlar pek yakında inecek!
Kehanet değildir bu, hep böyle ola-gelmiş!
Geçmiş ümmetler gibi tepemize binecek
Unutulmasın diye asra, yüz-yıla gelmiş!

Bu dünyanın renga renk hayalleri solacak
Her kes ölüme mahkum, kabirlere dolacak
Ne vahşi yer orası herkes yalnız kalacak
Ahret ebedi mekan, Dünya ayrılık yeri

Yoldan çıkartmak ister nefis, şeytan hilesi

Herkes gibi ben de dünya’ya gelip
İnsanca yaşayıp ölmekti işim!
Esbabı hayatın sırrını bilip
Burada Muvakkat kalmaktı işim!

Dünya’ya kalacak kadar yurtlanıp

Irak’ta birleşir Dicle’yle Fırat
Mısır her şeyini Nil’e borçludur!
İnsanoğlu eder her şeyi murat
Bunun sunumunu dile borçludur!