Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Dünya bir tiyatro sahnesi gibi;
Seyrine dalmışız, fark edemedik!
Çağların, eskimiş köhnesi gibi
Altında kalmışız, fark edemedik!

Gelin birlik olalım der her yandaş!
Sağcı, solcu dinli dinsiz fark etmez
Elbet bunu cazip görür vatandaş
Kentli, köylü ünlü ünsüz fark etmez!

Boş laflara karnımız da tok bizim

Çeşitli kesimler el ele verip
Bizi parçalayıp bölmek istiyor
Satılmış hainler ipleri gerip

Çok kalın kafalıdır atıl durur işlemez
Çare değiştirmektir bunun başka yolu yok!
Hep kendi ile meşgul başka bir şey düşlemez
Egoistin biridir, onun sağı solu yok!

Isırgan otu ne ki ondan daha yakıcı

Şu gurbetin acısına irademin dışında
Pişe pişe alışmışım elden başka ne gelir!
Her dem iğne fıçısına ömrümün her yaşında
Düşe düşe alışmışım elden başka ne gelir!

Herkesi etkileyen “enflasyon” denen terim
Faiz faturasıdır; herkesten alınıyor
Genç yaşlı, zengin fakir her şahsiyet her birim
Fikri sorulmaksızın cebine dalınıyor

Ne kadar birbirini yalasa da enikler
Aniden hırlaşırlar kemik yağlı olunca
Aradan aşırmaya çalışırken minikler
Büyükler naçar kalır boynu bağlı olunca

En kıymetli sermaye!

Dünya yalan der dururuz şüphesiz!
Yaşayana yaşadıkça “mal” gerek!
Gerçek budur duymazsınız şüphe siz
Sefer için ölülere “sal” gerek!

Eremedim murada!


Efkara dalarım gönlüm kanarken
Eski yaralardan çok sızı kalmış!

Er kişi.!

Devr-i âlem devranını bitirir
Gün aynıdır dün aynıdır an aynı
Ondan alır yine ona getirir
Yön aynıdır ön aynıdır son aynı!