Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Değişti bu insanlar, bozuldu dünya alem
Kendi kazancımızdır,çekilen bunca elem
Kandan mürekkep ile, yazı yazar bu kalem
Alenen bayrağımız, yakıldı ses etmedik

Bu yetişen nesiller, çoğu cahil kalmıştır

Şairlerin âlâsı başlarken sözün bilir
Gerçek şair dehası zahiri özü bilir
Şiir onun sahası heceyi düzü bilir
Ustasının elinde kelime lime lime

Hep iyi niyetlidir kimseyi kötü sanmaz

Bu gün aklımdan geçti, özleme bak özleme!
Ne de güzel olurdu hamsileri közleme
Yanında bir de limon, o da deva nezleme
Şöyle olduğum yerde düşündüm de ah dedim
Bu hayatın tadı yok tekrar tekrar vah ettim

Gece vakti gökyüzü, yıldızlarla süslenir
Sevdayı çeken bilir, bakar, bakar hislenir
Gönül gözü saf, duru duygularla beslenir
Öyle bir meşrep bulur, içen kendinden geçer
Aşk deryasına dalan, abıhayatı içer

Hakiki dostunu bilmek istersen
Dost bildiğin dosta dertteyim söyle
Benim dediğime gelmek istersen
Düştüm bir batağa dertteyim söyle

Bir bakarsın dostlar yok olur birden

Saçımı ağarttı, yaş’ım, yaşlarım
Yaş döküp ağlarım gurbet ellerde
Dururum dururum yine başlarım
Ah çekip ağlarım gurbet ellerde

Çok uğraştım mutlu günüm olmadı

Kahve sütü bozuksa
Hatırı kısa olur
Niyet eğer kazıksa
İçene tasa olur

Zehir olur kupası

Havanda su döve döve
Günümüze gün ekledik
Kendimizi öve öve
Ünümüze ün ekledik

Ben diyeyim lehçesini

Çınar ağacı

Söğüt deyip geçmeyin, bir çınara aşıktı
İkisinin kökleri, iç içe bitişikti
Bölüşemedikleri, güneşteki ışıktı
Sadece bunun için yarışıp dururlardı

Lütfettin imanı aciz kuluna
Sabit kıl, caydırtma, Ey Yüce Rabbim!
Hidayet eyledin kendi yoluna
Hedeften kaydırtma, Ey Yüce Rabbim!

Kapından boş dönmez uzanan elim