Midyat Şiiri - Mehmet Ata Günal

Ağır kapılar açılır serin avlulara,
Kasırlar, konaklar suskun ve vakur.
Katman katman tarih gizli duvarlarda,
Nice kimlikler saklı, ruhları mağrur.

Midyat’ta zaman ince ince işlenir…

Her sabah güneşle aralanır kapılar,
Sarı kehribar parlar camın ardında,
Sanki tesbih tanelerinden gün doğar,
Altın bir ışık yayılır sokaklarda.

Biraz daha yukarıda, dar sokaklarda…

Mırra kokusu ağır ağır yükselir,
Taş mekânlarda yavaşlar zaman.
Aynı fincanda nice hikâye demlenir,
Yudum yudum içildikçe çoğalır insan.

Nakış nakış, ilmek ilmek…

Taşın şiir olduğu bir masal diyarı,
Her ilmekte bir emek, bir yaşam saklı.
Mezopotamya’nın kadim yadigârı—
Midyat…
Sessizliğin bile konuştuğu yerin adı.