Elbet bir gün gülecektir yaşam bize de,
Mutlu günler göreceksin bir gün önünde.
Durdu kalem yazamıyor bir tek kelime,
Hayallerim gülümsüyor gamlı gönlüme.
Sonra kalem kıpırdanır bak kâğıtlarda,
Yıllar öncesinden karar verildi,
Metro geçecekmiş diye söylendi.
Direkler dikildi teller gerildi,
Bitti çalışmalar yol düzenlendi.
Vazgeçildi sonra unuttu herkes,
Bazan uykum geliyorda uyumuyorum,
Bazan uyku treninde yol alıyorum.
Bazan sonsuzlukta gemi siren çalıyor,
Bazan umut kervanları beni arıyor.
Bazan mahmurlukla güne el sallıyorum,
Sakin bir deniz,
Ve bir gemi uzaklardan,
Bana sevgiyle bakan,
Terketsin bizleri hüzünlerimiz.
Yaşıyordum bende her insan gibi,
Güneş açacak mı yine dünyamda?
Güldürecek mi beni zalim dünya?
İnanıyorum gerçek sevgiyi bulacağıma,
Tüm dünya şahit olacak bilin mutluluğuma.
Yaşantım bu güne ek sille vurmuşsa da,
Sonsuza kadar kahrolmayacağım inanıyorum buna,
İnanıyorum gelecekte her şeyin iyi olacağına.
Hayat iniş çıkışlarla doludur dostum,
Daima düz ovada gezinemeyiz.
İnenler bu hayat girdabından mutlaka,
Umutların ötesinden bir ruhbilimci,
Güvenimi yok etmeyi nasıl başardı,
Nasıl anlayamadım ki dostluk sevinci,
Yok ediverdide bilin hiç aldırmadı.
O bilsin kendine kendi bile çare bulamaz,
Kasım ayı gelince sonbahar neşelenir,
Kasımpatı rengârenk katlarıyla gülümser.
Sevgilerin içinden kulak ver bak seslenir,
Umutsuzlukları bile karşılar hep iyimser.
Katlarından özümler mutluluğa dalarsın,
Seslerde sessizliği,bulupta yaşarmısın?
Yaşarken huzur eser,sevgiye koşar mısın?
Sessizlik ses verirken,umuda da seslenir,
Umudun yüreğinde,mutluluklar gizlidir.
Mutluluğun nefesi,baharı anımsatır,
Mutluluğun sokağı aranmıştır yıllarca,
Değildir ki uzakta içimizde o bizim.
Etrafında arama ulaşırsın amaca,
Yüreğinin telinde çalınıyor o ritim.
Mutluluğun rengini soruyorsun herkese,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!