Meyvesiz Dut Ağacı Şiiri - Cüneyt Güzeliş

Gölgende dingin günler geçirdim;
Serinliğinde kitaplar devirdim.

Arılar konardı çiçeklerine;
Tozların taşardı sepetlerinden.

Yapraklarından sarmalar sarılır;
Tırtıllar gezinirdi canbaz dallarında.

Kozalardan iplik çekilir, çıkrıklanır;
Köyün kızları zarif giysiler örerdi.

Bilsinler, dut cennetiydi köyümüz;
İlginçtir, bir tek sen dut vermezdin.

Oysa, nenem yalnız seni severdi;
Sorunca, rahmetli dikti onu derdi.

Köyün dutlarını dallarından yerdik;
Damlara, belleklere pestil sererdik.

Gün geldi, geçer akçe değil dendi;
Dutlar terk edildi, ameleliğe gidildi.

Bahçenin yeni sahipleri anlamadı;
Meyvesiz ağaç, bir işe yaramazdı.

Meyvesizi kestiler, dutlar küstü;
Köy, meyvesiz dut köyüne dönüştü.