Mevsimlerde Sevdim Seni Şiiri - Seyrani Göl

…ve ben,
seni sevmekle başladım büyümeye;
ilkbaharın en ince soluğunda
yağmur yemiş bir dal gibi ürperip açtım içime.

Ne bir sitem düştü içime
ne de kırık bir söz geldi aklıma
yalnızca usulca yağan
bir yağmur oldu adın…

Yaz geldi sonra,
güneş içime değdi sen diye,
bir kır çiçeği gibi açtım
kimselere görünmeden…

Rüzgâr senin sesini taşıdı sanki
uzak tepelerden,
ben her esintide
sana biraz daha eğildim…

Sonbahar, yaprak yaprak döktü içimi,
her sararan hatıra
avucumda ufalanırken
yok olmayı öğrendim.

Kışa vardım en son,
içimde ince bir üşüme,
kar taneleri gibi sustum
adını her anışımda…

beyaz bir yalnızlık çöktü üstüme,
ama ben seni
en sıcak yerimde sakladım yine de.

Ben seni
bir duanın en saf yerinde sevdim,
mevsimler değişse de
kalbim aynı vakitte kaldı…

Ne ister gibi
ne de bekler gibi,
sadece varlığına şükreder gibi…

Yaradan bilir,
bu aşk bir imtihansa eğer,
ben her mevsimden geçtim
ama senden geçmedim…

Çünkü bazı aşklar
bir ömür sürmez,
bir ömrü büyütür…

ve ben
seninle
dört mevsim eksilerek
tamamlandım…
S.GÖL