Mevsimin Dilinde İnsan.

Mevsim döner
İlk damla düşer toprağın suskun alnına
Yağmur göğün en saf duasıdır
Sessizce iner hayatı yeniden yazar.

Her damlada bir filiz uyanır
Her filizde yarının umudu yeşerir
Bitki toprağın sabrıdır
İnsan ise o sabrın emanetçisidir.

Ağaç gölgesini esirgemez
Çiçek kokusunu saklamaz
Doğa vermekten hiç eksilmez
İnsan paylaştıkça çoğalır.

Yağmur dağa da yağar ovaya da
Zengine de yoksula da aynı şefkatle dokunur
Çünkü tabiatın dili sevgidir
Sevginin dili ise merhamettir.

Bir gün yağmur diner
Mevsim değişir yapraklar sararır
Ama gönlüne bir iyilik düşen insan
Yüreğinde dört mevsim bahar taşır.

İşte o zaman anlar insan
Toprağı yaşatan yağmurdur
Yağmuru anlamlı kılan topraktır
İnsanı yaşatan ise sevgidir.

Çünkü mevsimler gelip geçer
Yağmur diner yaprak dökülür
Geride kalan insanın toprağa
doğaya ve birbirine bıraktığı iyilik izidir...

Hüseyin YANMAZ
04.07.2026