Mevlüt Bicik Şiirleri - Şair Mevlüt Bicik

Huzuruna canlı ve heyecanlı vardığımda
Şöyle kucak kucağa kendisine sarıldığımda
Tebessüm-vârî bakışlarıyla sarsıldığımda
Gönlünden gönlüme muhabbet îsâl eden,
_________________Bir dostu Özledim.

Bin bir ümitle Esslingen’de kaldım
Dümura uğrayacak hayallere daldım
Íşsiz kalınca nice kapılar çaldım
Kalmışıma da,kalacağıma da oldum pişman.

Kirâya bulamayınca aldım bir ev

Siz gideli buralardan milletimiz kaldı öksüz
Aleyhinizde söylenenler tutarsız ve köksüz
Anlatamaz sizi, geriyede getiremez çok söz
Size lâyık bir nesil olamadık gözüm Osmanlı.

Ílk icrââtimiz sürmek oldu sizi vatanınızdan

Tuttun / öldürdün, yeni doğmuş bebeği
Bombalarla paramparça ettin,şu gebeği
Duâ'sından mı korktun, öldürürken ebeyi
Gözün kana doymadı mı? Bre mel’un/zâlim.

Dün oynuyordun cihânda, mazlum rolü

Íşte geldi yine bu senenin mübârek üç ayları
Uyuyor kış uykusunda islâmın bayan ve bayları
Íslâm bilâdinde cirit atıyor zulüm ordusunun tayları

Sende onları seyrediyorsun kendince öylemi ?
Müslümânın zulüm karşısında bu olmamalı söylemi.

Yâ Hüseyin senin mübârek kanının aktığı yerde
Durdurulamıyor kan,müslümânın aklı yokki serde.

Asırlardır senin mübârek kanının üzerinde
Cidalleşiyor insanlık,merhamet yok yüzlerinde.

Bir eğitim ki ! Öğretmen’inin başında kırdırır rahle
Kovan’lar dolu’dur amma ! Íçi binlerce balsız nahle
Birileri keyfinde elbet ! Gençliğin özünü yiyor kehle
Gayri bişeyler yapmak lâzım.Nemelâzım dememek gerek..

Mevlüt Bicik

Biz gelemesekte muhakkak, oradadır şühedâ.
Emeğiniz olmasın zâyî,ecrini bol versin hüdâ.
Çanakkalede ki müslümânın gönlü kal’a gibidir,
Niyyeti fâsid adüv cânibinden,böyle biline buda.

Ecdâdımız yaptı bunları,ne yaptık ki biz.

Mîladî sene’den ikibin sekiz
Hicrî sene’den ise bindörtyüzyirmidokuz
Aylar’dan Aĝ ustos’un bir’i
Hicrî ay ise Receb-i şerif’in yirmidokuzu
Gün’lerden günlerin efendisi mübârek Cum’a

Hakkında iltifât‘da bulunduğum zât-ı şahâne
Dostlar alış-veriş‘de görsün, hizmet bahâne
Bağırırken isterse boğazın patlasın bana ne
Kalemimle hakîkati söylemektir ma’rifet.

Cum’a oldu yine çıktı minbere, hutbe‘ye