Nasıl bir ateşe attınsa beni
Yanarım, yanarım nihayet bulmaz
Nasıl bir acıya kattınsa beni
Çekerim, çekerim nihayet bulmaz
Kalbim sana aşık bir divaneydi
Ağladı inledi ümit vermedin
Sevdiğim kusurum eksiğim neydi
Niye sevmedin ah niye sevmedin
Bırakıp gittiğin o günden beri
Kalmadı hayatın artık önemi
Bir daha gelmedim kendime geri
Yıkıldı ömrümün her bir dönemi
Benden öyle şeyler götürmüşsünki
Divanelik zindanlara tıkılır oldum
Öyle berbat bir hale getirmişsinki
Dertsiz geçen günde sıkılır oldum
Derdinle bir acyip keyiflenmişimki
Sen gidince bom boş kaldı kucağım
Yağmur düşmez sahra çölü gibiyim
Senden sonra tütmez oldu ocağım
Bir canlı cenaze, ölü gibiyim
Üç nefeslik ömrüm vardı
O’da bana zehir oldu
Kalbimi hep acı sardı
Her bir günüm kahır doldu
Övünme sevdiğim güzelsin diye
Mağrurlanma öyle bâki değilsin
Bu havan,bu edan bu nazın niye
Havanı atacak kadar değilsin
Benim gibi toprak değilmi özün
Yeltenirsem sana şiir yazmaya
Hangi şiir seni paklar ki çocuk
İnsanlık yaresi başlar azmaya
Hangi vicdan bizi aklar ki çocuk
Yad oldu doğduğun vatanın yurdun
Şair’in çehresinde çile ırmağı akar
Gözlerinde elemler,kalemler bakar
Saçlarında hüznün güz yeli eser
Dilinde âleme söz yeli eser
Aşkının nârıyla yandım da yandım
Sana diyemedim içime attım
Emsali olmayan derde dayandım
Sana diyemedim içime attım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!