Metin Gürbüz Şiirleri - Şair Metin Gürbüz

KALMADI

Gurbet ömrümü bitirdi
Yaşanacak yıl kalmadı
Neyim var aldı götürdü

KALMAM

Al yeşil giyinmiş geliyor turnam
Sen yoksan içinde hiç hayal kurmam
Olmadığın yerde bir dakka durmam
Her nereye gitsen geleceğim yar

KANDIRDI BENİ

tepeyi aştım ki sönmüş lambası
ne zorumuş aşka düşüp yanması
her sözüne inanıp da kanması
seni zalım seni kandırdı beni

İSTEMEM-3

Tomurcuk gülüsün gönül bahçemin
Bülbülünüm başka gülde ötemem
Huzurusun neşesisin hanemin
Sensiz bir yuvaya varıp tünemem

İSTEN Mİ

Anadan ayrılmış ceylan yavrusu
Gözlerinde kimsesizlik korkusu
Şu gönlümün budur içten duygusu
Seni bana yar etmemi isten mi

düşünmez mi hiç mi gelmez aklına
bu kadar dertleri çeker mi diye
yazar iken insanların alnına
sonra bana isyan eder mi diye

İŞİM OLMAZ

İşim olmaz mezhep ile din ile
Ne ararsam ben bilimde ararım
İlgilenmen geçmiş ile dün ile
Bu günümde hep önümde ararım

İNSANLIĞA SEN NE YAPTIN

Say alevi say sunnisin
Niye kırgınsln küskününsün
Neden sen daha üstünsün

İNSANLIK HATIR SAYMAKTIR

Kırılmayı istemezsin
Niye gönül kıran gönül
İnsanlık hatır saymaktır
Yok mu orda sıran gönül

64 yılının geldi bitimi
65 i yiyeceğiz sofrada
belli değil görmüyoruz dibini
bilmem kaç yılımız kaldı torbada