Metin Gürbüz Şiirleri - Şair Metin Gürbüz

Kişi eğitemez kendi kendini
İnsan sevgisiyle beslenmelidir
Bilim ile doldurunca bendini
Devrimci ahlakla süslenmelidir

Böyle ahlak alan sever yurdunu

Üç güzel gördümde arar yarini
Hiç biride birbirine benzemez
Deseler ki beğende al birini
Deli gönül hiç birinden geçemez

Birincisi Erciyeste kar gibi

kokusundan Bayıldım


Ne acılar çektim dilim yüzünden
El dokuzdan ben on köyden kovuldum
Ayrılmadım hak bildiğim özümden

Kör, sağır, dilsiz.
İlgisiz,tepkisiz, sevgisiz,
ölü desen değil
diri desen benzemez
deli desen ses etmez
mumyaya benzer,. mumyaya

GENCİKEN ÖLMESİ VAR

Yanıma otursana
Dizine yatırsana
Acıktım ben acıktım
Emzirip doyursana

DÜZENDE


Ekip dikmesi yok harman kaldırır
Zalımların kurdukları düzen de
Garip halkım açlığından çıldırır

Değeri düştü ahlakın
Herkes elden çıkarıyor
Pirimi çok sahtekarın
Çoğu ona yatırıyor

Güvensiz oldu insanlar

HALKIM

Yoksulluk bindi sırtına
Silkinip de atamadı
Dertler kondu sofrasına
Çiğnetip de yutamadı

Yaz gününde süremedik harmanı
Kış gününde çok perişan halimiz
Başımıza çekemedik yorganı
Yatılır mı guruldarken karnımız

Kömür alamadık odun bulunmaz

Yürek yakan güzel kızlar
Güvenmeyin güzelliğe
Sevenler de bir gün bıkar
Güvenmeyin güzelliğe

Goncalar kalır mı taze