Metin Gürbüz Şiirleri - Şair Metin Gürbüz

Bir ceylan gözlüye gönlümü verdim
Güzel hanesine huş etti beni
Bir gece vaktinde koynuna girdim
Mest oldum meşkinden hoş etti ben

Farkı yok ki yüce dağın karından

Açtım irfan kapısını
Omuzlaya omuzlaya
Aldım feyzin hepisini
Apazlaya apazlaya

Aldım felsefemi Pirden

Siyah saçlarını öne taramış
Gönülleri çalar tatlı dil inen
Endamı uzamış yanak kızarmış
İtişir kırmızı gonca gülünen

Onu gören diz üstünde duramaz

Kara gözlüm arayıp da sormuyon
Gözden ırak kaldık gönülden etme
Ne kadar özledim seni bilmiyon
Ağlatma bülbülü gülünden etme

Su döktün peşimden tez gel diyerek

Yuvarlak yapılmış şekli dünyanın
Hiç kimse tutunup kalmasın diye
Her yanı dert ile yüklü dünyanın
İnsanlar bahtiyar olmasın diye

Kimse kime geldin diye darılmaz

Duy da gel

Yanıyorum güzelim
Nefesim alev alev
Karlar bile soğutmuyor şu yanan bağrımı

Madem güzel böyle halin varıdı
Söyleseydin ben aşk nedir anlamam
Benim sevgi pınarlarım kurudu
Akmam şöyle dursun damla damlamam

Deseydin ki benden sana yar olmaz

Benzedim

Sularım çekildi kurağım şimdi
Dikenler yetişen çöle benzedim
Canımdan canandan ırağım şimdi
Dostlarım unuttu ele benzedim

BEN GELDİM SEVGİLİ YİNE BEN GELDİM

Yemin ettim tutamadım sözümü
Ar ettim de dönemedim yüzümü
Duymak için (ZALİM)senin o son sözünü
Ben geldim sevgili yine ben geldim

Tomurcuk güle dönmüşsün
Bende bülbül olmazmıyım
Şekerdin bala dönmüşsün
Bana bana doymazmıyım

Kız yiyeyim dillerini