Metin Gürbüz Şiirleri - Şair Metin Gürbüz

GÖNLÜ OLAN EPEY NAZA ÇEKERMİŞ

Süt sağmış geliyor elinde helke
Rüzgar esmiş yanakları bozarmış
Dur dedim dur hele birazcık bekle
Gecikirse anacığı kızarmış

Gönlün bende idi şimdi kuşkum var
Gördüğümde selam almıyon güzel
Yüreğimde yine senin aşkın var
Niye anlamıyon bilmiyon güzel

İçimin dumanı göğe yükseldi

HACE BEKTAŞ

Yine buradayım ey insan dostu
Bu sefer epeyce kalmaya geldim
Gönül seni arar bak sana koştu
İrfan umanına dalmaya geldim

HASANDEDE ELLERİ

Yeşillenmiş Hasan Dede elleri
Ak ördekler mekan tutmuş gölleri
Gelincikler süslemişler belleri
Elvan elvan koku gelir yazıdan

Nereler de kaldın ey iki gözüm
Ağaçlar meyveye durdu gelmedin
Mektuba yazacak kalmadı sözüm
Kuşlar yuvasını kurdu gelmedin

Bu hasretlik beni yedi bitirdi

NERDESİN GÜLÜM NERDE

Geceye gündüz ekledim
gelip geçti senelerim
umudumu yitirmedim
gülüm hep seni bekledim

Şarap gibisin güzelim şarap
hemde gül kırmızısı
yıllandıkca artıyor tadın tesirin
yudum yudum içelim aşkımızı
tezden bitmesin
uzatalım tüm ömrümüze yayalım

yapma gülüm üzme beni
kuşkulu bakışlarla dikme gözlerini
nereden biliyorsun
başkalarının sevdiklerini sevdiği kadar
benim seni sevmediğimi
Var mı sevgiyi ölçen yada tartan bir ölçü birimi

Varmaz olam sunam göçmüş yurdundan
Dizlerime vura vura ağladım
Aşıp gitmiş şu dağlarn ardından
Yüreğimi bura bura ağladım

O gidince ıssız kalmış yaylası

Sen insan mısın diye sorsan cahile
Hakaret sayar bu soruyu kendine
Neye benziyorum hayvanmıyım diye
yapışır yapkana ya ağır bir küfür
ya da okkalı dayak yersin.