Mete Tural Şiirleri - Şair Mete Tural

İki kızıl lale,

Biri küçük,

Biri hafif büyükçe,

Görmek değil maksat,
Görünmek!
Güneş, hava,
Ekmek, su demek,
Görünmek!
Çektiğimiz zahmet,

Allah, alırmış geri, bir bir verdiklerini,
Kırar yıkar yerle bir edermiş,
O put diye bildiklerini;
Paranı, pulunu, malını, mülkünü,
Namını, şanını, şöhretini,
Gücünü, saltanatını, kudretini.

KAFDAĞI’NIN ARDINDA

Bu gün de değişen bir şey yok,

Her şey aynı tas aynı hamam.

Bir kukla tiyatrosu var oynanan

Biz değil miyiz kuklalar... oynayan?

Hem oynarız hem ederiz seyran

Rakıda şarapta teselli ararken,

Beni şiire müptela eyledin.

Bir dost yüzü arar iken gurbette,

Hüznümün yansıması var gözlerimde,
İnsanları sevişim tebessümümde.
Yunus Emre, Hacı Bektaş gizli, neslimde.
Kurtuluşum, ölmeden, daha burda,
Canı Canan'a teslimde.

Ne varsa
Asalet namına!!!
Asaletlilerin
En asaletlileri;
Aristokrasisi,
Bürokrasisi,

Her düşüşünde elinden 'Kırbaç',
Üşüşür O 'Köpek',
O 'Medeniyet' denen 'Aç',
O 'Alçak' çekip te bıçak,

Karanlık bir oyunun içindeyiz,

Hem de kopkoyu.

Ne oyunu biz yazdık, ne de senaryoyu.