Mesele Şiiri - Mirhan Çam

Aşksa mesele,
Yangın sokaklarda
Kalbimdeki afişleri yırtan.
İşgal edip memleketimi
Amerikanın itleriyle dolduran.
Hain geceler, hain iktidarlar
Kumpaslar, cinayetler düşünen
Onca soysuz makam mevki varken
Öylece bakıp gözlerinin içine
İşgalci ordulara karşı susamam.
Benim gözlerimin,
Yoksul mahallelerine borcu var

Aşksa mesele,
Çocuk yaşında jopla tanışıp
Nedenini bile bilmeden hemde
Sadece doğudan, sadece kültürden
Sadece açık hava maphusundan.
Haberdarlığı kendi tarla sınırlarında olup,
Oyuncakları, kitapları alınıp elinden
Bilezikleri Kelepçeden olan kızlar
Ninnileri Türküden olan bebekler varken
Öylece tutup avuç içlerinden
İşkenceye, zulme karşı susamam
Benim ellerimin,
Toprağından koparılan çiçeklere borcu var

Aşksa mesele,
Babalar göremezken
Evinde büyüyen can yoldaşını
analar yorgun, umutsuzken gelecekten
Şiirler yok olup,
şarkılar hissettirmiyorsa bahar gibi
İnsanlar umursamaz,
İnsanlar körse olup bitenlere.
Ocakta tüten yemek,
Ukte kalıyorsa komşu evlerde.
Yani açlıkla örülmüş bir savaş varken
Öylece öpüşerek seninle
Açlığa, yokluğa ve gözyaşına karşı susamam
Benim dudaklarımın
Akan litrelerce gözyaşına borcu var

Aşksa mesele,
Sende çıkıp yüreğinin kafesinden
Bedenini, ruhunu ,kalbini bırak devrime
Toprağa, insanlara can olup
Alın terinin, vicdanının esiri ol bir kere
Kurşun salla vatanını satıp
Sarayına çekilen embesile
Ve Aşk tohumları serp yüreklere.
örgütle kalbinin sokaklarını
Yoksa memleket bu haysiyetsizlerin elindeyken
öylece severek, ki sadece bedenini
Bir vicdansıza aşık olamam
Benim kalbimdeki aşkın
Koskocaman bir insanlığa
dünya kadar borcu var