Bu günlerde böyleyim
Biraz durgun, biraz suskun
Yüreğimde sönmeyen bir yangın
En çok da yorgunum
Bu günlerde öyle sustum ki
İçime akıyor zehir gibi kelimeler
Gözlerim dolu dolu dilim esir
Kalbim konuşşada kim beni duyabilir
Her iyiyim deyişin de bir yalan saklı
Bu kadarmı acıdır ayrılıklar
Yaz bitince düşer yapraklar
Sonbahar gelince aglar ağaçlar
Döker göz yaşlarını bulutlar
Sen gidince anladım ayrılığın acısını
Şén bu şehirin güneşi
Sıcâklığin isıtıyor içimi
Sen gecemin yıldızı
Aydınlatıyorsun kâranlığımı
Teninin kokusu sarıyor gökyüzünü
Ver elini hayat, yürüyelim seninle,
Yılmadan, usanmadan, düşe kalka.
Bazen durur, soluklanırız bir kenarda,
Yeter ki bırakmayalım birbirimizi asla.
İçimizdeki mevsimlerle yaşayalım,
yüreğimden akınca duygularım
kalemimden yağmur olup döküldü
yine sen sen düşmüştün aklıma
isyanlarımın düğümü bir bir çözüldü
döküldü sayfalara sonbahar yapraklarım
Umut kalbinde bir güneş
Her gün yeniden doğuyor
Nefes aldığın sürece
Yüreğinde yanıp duruyor
yalvarırım unutma beni sakın
buralarda yalnız başıma kaldım
dört duvar arasında kendimle hesaplaştım
yokluğunla hem âğladım hem yandım
Unuttum mu sandın
Sen gideli aylar, yıllar geçti,
Takvim yaprakları bir bir düştü duvardan,
Ama adın düşmedi hiç dilimden,
Kalbim üşüyor seni beklerken.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!