Nerden bilecektim
hayatın insanı bu kadar yoracağını
Çırpındıkça kanatlarımın kırılacağını
Çok yıprandım çok yalnız kaldım
Annem seni çok ama çok aradım
Bilmiyorum, bilemiyorum
Susunca geçer mi acılar
Ağlamayınca diner mi sancılar
Tuz basınca iyileşir mi yaralar
İnsan kendini nasıl tanıtır
Bir ağaç dik
Bir ağaç dik adı sen olsun
Ona öyle güzel bak kı
toprağında can bulsun
Dünyanın nefesini açsın
Bir gün daha geçti ömrümüzden
kimi dünyaya yeni açtı gözlerini
Kimi sonsuzluğa göçüp gitti
Kimi veda etti kimi sessiz sessiz gitti
İnsan ekmek gibi şu gibi
Sevgiye de acıkıyormuş
Kalp sadece aşkla yaşıyormuş
İnsan sevip sevilmeyince çürüyor muş
Şimdi senin bir kedın olsam
Ne bir söz ne bir sitem etmeden
Usul usul sessiz adımlarla
Bir gölge gibi çekip gidiyorum
Ruhun bile duymayacak sessimi
Ne anlatmaya gücüm kaldı
Bir sende mi sanırsın derdi kederi
Oysa paylaşılmıştı her biri
Sen dayanamayıp duyurdun sesini
Sessiz ağlayanları hiç görmedin mi
Yorulduk, çok yorulduk,
Gözyaşlarımızı içimize yuttuk.
Anladık ki zamanın acıması yokmuş,
“Bu bir sınav” dedik, kader dedik, sustuk.
Sabret kalbim, sabret, dayan,
Biz hep biz olduk değişmedik
Eğrilmedik bükülmedik boyun eğmedik
Acı söz söyleyip de kimseleri küstürmedik
Kalp kırıp da gönül incitmedik
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!