Bir hevesle kopardın tomurcuğu dalından
Saksı aldın toprak aldın incitmeden kırmadan diktin
Yeni yuvasına..
Mutluydun hayal da kurdun can suyunu verirken
Tomurcuk gül olacak etrafa güzel koku yayacak
Gülün tomurcukları olacak onlarda gül olacak
Öyle bir devirdeyiz ki ! İnan
Ne dost belli ne düşman..
Kendini anlat desen ey müslüman
Herkes mert herkes adam.
Yüzüne gülen konuşuyor ardından
Annenin evladı yatıyorsa hastanede
Gecesi gündüzü birbirine karışır
Kor gibi yanar da belli etmez kimseye
İçi kan ağlar da güler dostun yüzüne
Ağlayanlar sende gülenler sende
Dertliyken bitmeyen geceler sende
Mevlana misali gel deyişinle
Kahpesi sende kalleşi sende
Gördüğün halde sesin çıkmaz
Hiç görmeden sevdik seni
Seni düşünmek senli hayal kurmak
O heyecanı anlatmaya kelimeler yok
Cinsiyetinin de bir önemi yok
Verene şükürler olsun
Canımın canı ilk göz ağrım
Kaldırım taşları altında saklanırken toprak
Gece bitmiyor yoldayım
Beynimde kurgulanan olaylar
Ayaklarımın altında kaldırımlar
Saatler sessiz kimsesiz şimdi
Işıklarla aydınlanan caddeler geride
Insanları mutlu etmek isteyip
Severek yaptığın şeyler
Bir süre sonra görevin haline gelir
Canın istemeyip yapmadığında ise
Hak etmediğin tepkiyle karşılaşırsın
Mutlu edeceksen kendini et
Kendimizi neden karşımızdakinin yerine koyamıyoruz
Neden yardım isteyen birine gözümüzü, kulağımızı kapatıyoruz
Neden bu kadar vurdumduymaz olduk
Neden bu kadar duyarsız olduk
Neden her şey basit geliyor
Neden hiç bir şey umurumuzda değil
Adı ölüm kadar soğuk bir hastalık…
Öğrendiğin an, bir darbe gibi,
öyle bir çakılıyorsun ki yere;
Uzun süre “kalkabilir miyim?” diye düşünüyorsun.
Anne Duy Sesimi Yalvarıyorum
Rüyalarıma Gel Bari Özlüyorum
Yanlışı Doğruyu Bilemiyorum
Yoruldum Annem Söyleyemiyorum
İhtiyacım Var Sana Göremiyorum
Hastalandım Bak Yine Yatamıyorum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!