Benim Çocukluğumda
Kış Gelir, Kömür Kokardı Sokaklar
Sobalı Evlerin Buğulu Camlarına
Adımızı Yazar Resim Çizerdik
Adam Gibi Adamdı, Babalarımız
Bir hevesle kopardın tomurcuğu dalından
Saksı aldın toprak aldın incitmeden kırmadan diktin
Yeni yuvasına..
Mutluydun hayal da kurdun can suyunu verirken
Tomurcuk gül olacak etrafa güzel koku yayacak
Gülün tomurcukları olacak onlarda gül olacak
Öyle bir devirdeyiz ki...
İnan,
Ne dost belli,
Ne düşman.
"Kendini anlat." desen ey Müslüman,
Herkes mert,
Annenin evladı yatıyorsa hastanede,
Gecesi gündüzüne karışır.
Yüreği kor gibi yanar,
Ama belli etmez kimseye.
İçi kan ağlar sessizce,
Ağlayanlar sende, gülenler sende,
Dertliyken bitmeyen geceler sende.
Mevlânâ misali "Gel" deyişinle,
Vefası sende, vefasızı sende.
Gördüğün hâlde sesin çıkmaz,
Annemin hastalığında yardımcı roldeydim…
Bugün ise hayatın sahnesinde başrol bana düştü.
Etrafımdakilerin neler hissettiğini çok iyi biliyorum. İnanın, beni hastalıktan çok, onların gözlerindeki hüzün yoruyor.
Ama isyan etmiyorum…
Çünkü biliyorum ki; onlar benim için var, ben de onlar için…
Hiç görmeden sevdik seni.
Seni düşünmek,
Seninle hayaller kurmak...
O heyecanı anlatmaya kelimeler yetmiyor.
Cinsiyetinin hiç önemi yok;
Yeter ki sağlıkla gel.
Kaldırım taşlarının altında saklanırken toprak,
Gece bitmiyor; yoldayım.
Beynimde kurgulanan olaylar,
Ayaklarımın altında uzanan kaldırımlar...
Saatler sessiz, kimsesiz şimdi.
Işıklarla aydınlanan caddeler geride kaldı.
İnsanları mutlu etmek isteyip
Severek yaptığın şeyler,
Bir süre sonra görevin olur.
Bir gün canın istemez de yapmazsan,
Hak etmediğin tepkilerle karşılaşırsın.
Mutlu edeceksen önce kendini et.
Elli iki yıllık bir yolun tam ortasında,
Sessizce kondu omzuma unuttuğum bir kanat.
Ağır bir fırtına demek gelmedi içimden bu konuğa,
"Kelebek" dedim adına, hafiflesin diye hayat.
Bilirim, zarafettir kelebek dediğin; incitmez,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!