İnsan Kalmanın Adı: Merhamet

Kalbin içinden geçen ince bir sızı vardır,
o sızı büyüdükçe insan olursun,
başkasının acısında
kendi kalbini bulursun.
Kimse görmez,
kimse duymaz çoğu zaman.
Bir yerde bir çocuk ağlıyorsa,
bir hayvan üşüyorsa,
bir insan sessizce kırılıyorsa, üzülüyorsa,
orada sızlayan yürekten bir ses vardır.
Adı merhamet.

Taşa bile sert bakma, der derviş,
çünkü onda da bir sır uyur.
Merhametle bakan göz bilir ki
her zerrede aynı nur durur.

Güneşin turuncu rengindeki ferahlık,
Rahman ve Rahim ile yüce kutsallık,
bazen de hasretini çektiğinin,
özlediğin birinin
gözyaşlarıydı merhamet.

Güçlülerin lütfu değil,
insan olmanın
en kırılgan kanıtıdır.
Dünya biraz daha yaşanır olur
biri diğerini
anlamaya çalıştığında.

İki yüz yıllık ceviz ağacının sabrı,
sert kabuklarıyla içindeki lezzeti sunarken,
karşılık beklemeden mucize gördük zeytinden.
Bir gülü sevgiliye vermeden,
kokusunda saklandı merhamet.

Kurumuş bir çiçeğe düşen sabah çiyidir;
susuzluktan çatlamış kalpleri
sessizce nemlendirir.

Ağlayan gökyüzüne açılan pencere gibi;
yağmurdan sonra parlayan toprak
veya geceyi delen yıldız.
Kimsesiz bir sokakta
duran çocuğun elini tutan ellerdir.
Kuzusunun kokusunu alan annedir

Haklı olmaktan vazgeçip
insan kalmayı seçmektir;
yargılamayı cebine koyup
anlamayı öne almaktır.

Dünya,
bunca gürültünün içinde
hâlâ dönüyorsa,
bir yerlerde biri
bir başkasına
merhamet ettiği içindir.

Yetimin başını okşarken
kalbine doğan ışıktadır.
Ve bil ki merhametin son sırrı:
sevgiyle bak her varlığa.
Çünkü Hak, bazen bir insanın
başkasına gösterdiği şefkatte görünür.

Gürültüyü sevmez,
riyakâr davranışlardan haz etmez.
Kalpten kalbe sevgi taşıyan,
tertemiz akan ırmak gibi,
aktığı her yere insanlığın en onurlu
güzelliğini götürür gibi...
Yeşerir, filizler açar gönüllerde merhamet.