Menzil Uzak Bana Şiiri - Güven Tekin

​
​Su akar yolunu bulur derler,
Ben yıllardır akıyor ömrüm.
Yolumu bir türlü bulamadım,
Menzil çok uzak sanırım bana.

​Döndüm durdum kendi eksenimde,
Ulaşamadım o en derindeki sükûnete.
Bir garip kulun yolunu gözler;
Hu Mevlam hu, himmet eyle bu yüreğe.

​Menzile eremedik Sensiz Allah'ım,
Yüküm ağır, dermanım ancak Sende.
Diz çöktüm kapına, bitti eyvallahım,
Ruhum huzur bulsun, kalmasın deryalarda.

​Yorgun bir yaprak gibi düştüm yollara,
Rüzgârın ne yana eserse oradayım.
Kaderi yazan Sensin, sığındım Sana;
Vuslatı nasip et, artık durulayım.

Nefes tüketip koştum şu yalan dünyada,
Bir serap peşinde yorulmuş dizim.
Gözüm ne sarayda ne de rüyada,
Sadece kapında silinsin izim.

​Gönül heybem boş, boynum bükük geldim,
Affına sığınıp huzura ersem.
Zira ben bu yolda kendimi bildim,
Yeter ki son nefeste "Hu" deyip gülsem.