Menfaat Dünyası Şiiri - Güven Tekin

​İyileşmek isteyen gururlu olur,
Eğilmez kimseye, dik durur özü.
Hastalık arkasına saklanmak budur;
Vicdan sömürmektir işin en düzü.

​Yine sinirlerim tavan yaptı bak,
Burası böyle, dünya menfaat.
Kimin yüzü kara, kiminki ak;
Görmüyor gözler, her yer zayiat.

​Para para diye döner bu çarklar,
İşin içine girince o pul, o para;
Silinir dostluklar, değişir parklar,
Kimse kimseyi tanımaz bir daha.

​Varsa eğer cebinde paran, pulun,
Dostun çok olur, kapın aşınır.
Eğer yoksa, selamı keser kulun,
Yalnızlık omuzda yük gibi taşınır.

​Ben onlar gibi olmayacağım asla,
Ne bir menfaat, ne de bir para için.
Dertleşmem sahteyle, dolsam da yasla,
Onurumu satmam, bilmem ki niçin?

​Yalaka olup da boyun bükmem ben,
Neysen o olacaksın şu kısa hayatta.
Gururumu yere düşürmem gökten,
Ayaklar altına aldırmam katta.

​Candan ve kandan olmalı insan,
Mücadeleni herkes görmese de olur.
Neyse ne, eksik yok, tam olsun lisan;
Onurlu bir yürek, huzuru bulur.